شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٩ - انگيزه هاى گوناگون پذيرش عذر در بين مردم

خود دعاهاى زيادى عرضه مى‌دارد، امّا مؤمن از آغاز تكليف كه گناهان او ثبت مى‌شوند و نياز به آمرزش دارد، از خدا آمرزش مى‌طلبد، در نماز شب هفتاد بار استغفار مى‌كند و سيصد مرتبه العفو مى‌گويد و با اين وجود ديگر گمان نمى‌كند خداوند او را از رحمت و آمرزش خود محروم گرداند بلكه كاملا مطمئن است كه با اين تأدّب، مشمول آمرزش و رحمت الاهى قرار گرفته است.

* * *

إِلهي فَلَكَ الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دائِماً سَرْمَداً يَزِيدُ وَ لا يَبِيدُ كَما تُحِبُّ وَ تَرْضى؛ خداوندا، پس تو را حمد و ستايش مى‌كنم هميشه و براى ابد و دائم كه همواره در تزايد است و قطع نمى‌شود و آن‌گونه است كه تو دوست دارى و راضى شوى.

مناجات‌كننده، از آغاز كه هيچ راهى به حريم دوست نداشت تا اكنون كه يقين به اجابت درخواست خود دارد، به طور يقينى فاصله‌اى طى كرده، حال آن كه خود را خيلى نزديك احساس مى‌كند و زبان به ستايش و حمد مى‌گشايد و مى‌گويد: حالا كه مطمئن شدم مرا مى‌بخشى در مقام حمد و ستايش تو برمى‌آيم و پيوسته تو را ستايش مى‌كنم، آن هم ستايشى كه تو دوست مى‌دارى و مى‌پسندى. نه لحظه‌اى و زودگذر است و نه موجب خستگى و ملالت كه آن را رها كنم، بلكه ستايشى است روزافزون.

* * *