شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٨ - يك پرسش اساسى و پاسخ آن
در دنيا گناهى مىكند و رفقاى او مىفهمند و او هم پروايى ندارد، چون آنها همپالگىهاى او هستند، ولى از اين كه افراد خوب كه اهل اين كارها نيستند بفهمند هراس دارد و خداوند لطف مىكند و در دنيا آبروى او را نزد خوبان نمىريزد تا او را توبيخ نكنند ولى در آخرت خوب و بد همه معلوم مىشود. آنجا بهشتيان، جهنميان را مىبينند و هيچكس مخفيانه به بهشت يا جهنم نمىرود. وَبَرَزُوا للهِِ جَمِيعا.[١]
اگر خداوند در آخرت عيوب او را نپوشاند همه مىفهمند كه انسان بدى بوده است. انسان گاهى نمىخواهد حتى يك بچّه هم از اعمال زشت او آگاه شود، ولى در قيامت كه همه خلائق از اوّل تا پايان خلقت در صحراى محشر حاضرند، رسوايى آن روز هزاران بار بدتر از رسوايى دنياست. پس نياز او به ستاريّت خداوند بيشتر از دنياست. بنابراين در اين فراز علاوه بر نكات قبلى به نكتهاى ديگر تكيه شده و آن شدّت رسوايى آخرت نسبت به رسوايى دنياست؛ زيرا همه مردم مىفهمند انسان چهكاره بوده است.
خداوند نيز تا جايى كه خلاف حكمت نباشد از افاضه رحمت خوددارى نمىكند و به همين خاطر كسانى كه به واسطه شدت گناهان در برزخ و در قيامت معذّب مىشوند در پايان كار آنها را مشمول شفاعت مىنمايد. حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) مىفرمايند: «اِدَّخَرْتُ
[١] ابراهيم (١٤)، ٢١: همه در پيشگاه الاهى آشكار ظاهر مىشوند.