شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٤ - 2 مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى
محاوره سخن گفته است وگرنه رضا و غضب او معلول چيزى نيست.) در اين فراز از مناجات شعبانيه عرض مىكنيم:
خداوندا، اگر مرا از رحمت خود محروم كنى چه كسى مىخواهد به من چيزى ببخشد؟ مگر كسى هست كه بتواند به من چيزى ببخشد؟ اگر مرا در چنگ دشمن رها كنى آيا كسى هست كه بتواند مرا برهاند؟ اگر تو مرا يارى نكنى پس چه كسى مىتواند مرا يارى كند؟
بنابراين در مقام عذرخواهى و تقاضاى رحمت و بخشش (نه طلبكارانه) خود را مشمول رحمت و مستحق يارى خدا مىكنيم. وقتى خود را كوچك ديديم و درخواست عطوفت و رحمت كرديم، لايق شمول لطف خدا مىگرديم و علاوه بر پاك شدن از آلودگىهاى گناه، گنجايش درك رحمت الاهى را پيدا مىكنيم.
* * *
اِلهي اَعُوذُ بِكَ مِنْ غَضَبِكَ وَ حُلُولِ سَخَطِكَ؛ خداوندا، به تو پناه مىبرم از اينكه غضب و سخط تو بر من حلول كند.
برخى از گناهان ممكن است انسان را از خدا دور كند تا جايى كه مورد غضب و خشم الاهى قرار گيرد و به هيچ وجه نقطه روشنى در وجود او باقى نگذاشته و به طور كلّى او را مطرود الاهى گرداند.
افرادى هستند كه در آغاز زندگى كارهاى خوبى انجام مىدهند ولى ممكن است در موقعيتهايى قرار گيرند و آلودگىهايى پيدا كنند كه نهتنها گذشته آنها را تاريك و سياه مىكنند بلكه اميدى به اصلاح او در آينده نيز باقى نمىگذارند.