شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣ - 1 علم الاهى نسبت به حال و موقعيّت انسان
منقلبي و مثواي و ما أريد به من منطقي و اتفوه به من طلبتى و ارجوه لعاقبتى و قد جرت مقاديرك عليّ يا سيدى فيما يكون منى الى اخر عمرى من سريرتى و علانيتى و بيدك لا بيد غيرك زيادتى و نقصى و نفعى و ضرى؛ و تو آنچه را كه در سينه من است مىدانى و از حاجت من خبر دارى و درون من را مىشناسى و پايان تحولات و توقفگاه من بر تو پوشيده نيست و آنچه كه مىخواهم بگويم و حاجتم را بر زبان بياورم و براى پايان كار خود اميدوارم مىدانى. و اى خداى من قضا و قدر تو بر من تا پايان عمر خواه نهان و خواه آشكار جارى شده است و زيادى و نقصان و نفع و ضرر من به دست تو است نه به دست ديگرى.
انسان در حال مناجات بايد از يكسو خود و كاستىها و ضعفهاى خود، و از سوى ديگر خصوصيّات و ويژگىهاى خداوند را كه با او مواجه است ببيند. در اين فراز از مناجات شعبانيه به ويژگىهاى پروردگار اشاره مىشود كه عبارتند از:
١. علم الاهى نسبت به حال و موقعيّت انسان
اولين ويژگى خداوند كه در اين فراز به آن اشاره شده، علم و آگاهى وسيع و همهجانبه خدا به انسان است، چون هرگز به كسى كه شناختى از انسان نداشته، موقعيّت او را ندانسته و امكان فريب خوردن او وجود دارد، نمىتوان پناه برد و با او مناجات كرد. علم الاهى با چند عبارت مطرح شده است: