شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١ - فرق بين دعا، ندا و نجوا

توجّه الاهى گرديده است. چنان‌كه در دعايى چنين مى‌خوانيم: «اَللّهُمَّ اِنْ كانَتْ ذُنُوبي قَدْ اَخْلَقَتْ وَجْهي عِنْدَكَ وَ حَجَبَتْ دُعائي عَنْكَ و حالَتْ بَيْني وَ بَيْنَكَ... وَ اِنْ كانَتْ قَدْ مَنَعَتْ اَنْ تَرْفَعَ لي اِلَيْكَ صَوْتاً... فَها اَنَا ذا مُسْتَجيرٌ بِكَرَمِ وَجْهِكَ وَ عِزِّ جَلالِكَ مُتَوَسِّلٌ اِلَيْكَ مُتَقَرِّبٌ اِلَيْكَ بِاَحَبِّ خَلْقِكَ اِلَيْكَ وَ اَكْرَمِهِمْ عَلَيْكَ وَ اَوْلاهُمْ بِكَ...‌.[١] خداوندا، اگر گناهانم چهره مرا زشت و دعاى مرا محجوب كرده و بين من و تو حائل گرديده است... و باعث شده كه صداى من به تو نرسد... اينك، من به تو توسّل جسته و به وسيله محبوب‌ترين خلق و گرامى‌ترين و سزاوارترين آن‌ها به سوى تو تقرب مى‌جويم...».

خاطرنشان مى‌سازيم كه براى همين استغفار نيز قابليت نداريم و بايد به اوليا الاهى متوسّل شويم تا استغفار ما قابليت براى شنيدن پيدا كند.

بنابراين شروع مناجات با صلوات، اين معنى را نيز مى‌رساند كه حتى درخواست آمرزش گناهان نيز لياقت مى‌خواهد و با آوردن نام محبوب پروردگار، به خودمان لياقت مى‌دهيم تا خداوند استغفار ما را بپذيرد. اين‌گونه ادب ورزى در دعا موجب حضور قلب بيش‌ترى نيز گرديده و ارزش دعاى انسان را بالا مى‌برد. اگر يك نفر دسته گل بسيار زيبايى را كه براى شخص هديه آورده، به گوشه‌اى بياندازد، از ارزش آن كاسته مى‌گردد؛ ولى اگر با فروتنى، دست خود را بلند كرده و با