شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٦ - نمونه هايى از الطاف الاهى

مى‌گردد و به همين خاطر در يك فراز به مشارب و در اين فراز به شرب تعبير گرديده است و نوشيدن آب لذيذ و زلال و سيراب شدن از آن به عنوان پاداش سالكان ذكر گرديده است.

* * *

فبِكَ اِلى لَذيذِ مُناجاتِكَ وَصَلُوا وَ مِنْكَ اَقْصى مَقاصِدِهِمْ حَصَّلُوا؛ پس آنان توسط تو به مناجات لذيذ تو دست يافته و از سوى تو به مقاصد دوردست خود نايل آمدند.

در اين فراز از مناجات به اثرات و نتايج پاداش‌هاى چندگانه پيشگامان سير و سلوك اشاره مى‌كنيم كه عبارت است از مناجات سرشار از لذّت و وصول به هدف‌هاى بسيار بلند.

كلمه فبك كه در آغاز آمده براى تأكيد بر اين مفهوم توحيدى است كه پيمودن راه و بهره‌گيرى از نتايج آن تنها و تنها به فضل و توفيق خدا بوده و بدون كمك او نمى‌توان هيچ قدمى برداشت. اگر حال مناجاتى پيدا شد، توفيق او بوده و اگر از آن استفاده شد به حكم لَئِنْ شَكَرْتُمْ لاََزِيدَنَّكُم توفيق روز افزون پيدا مى‌شود.

* * *

اَسْئَلُكَ اَنْ تَجْعَلَني مِنْ اَوْفَرِهِمْ مِنْكَ حَظّاً وَ اَعْلاهُمْ عِنْدَكَ مَنْزِلا وَاَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّكَ قَسْماً وَ اَفْضَلِهِمْ في مَعْرِفَتِكَ نَصيبا؛ خداوندا، از تو مى‌خواهم كه مرا از جمله كسانى از آن الگوها و پيشگامان قرار دهى كه بهره‌اى بيش‌تر و نزد تو مقامى بالاتر و از محبّت تو سهمى افزون‌تر و از شناخت تو نصيبى عالى‌تر دارند.