شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨١ - نمونه هايى از الطاف الاهى
آيا هيچ توجّه كردهايم چه كسى اين مهر و دوستى را بين همسران قرار داده و چرا چنين كرده است؟
محبّتى كه بين دوستان، استاد و شاگرد است و ساير عواطف موجود كه ريشه فطرى دارند، همه نمايانگر اين هستند كه انسانها بايد متوجّه محبّت خدا شده و به مبدأ رحمت و عطوفت برسند. ما متأسفانه از اين تدبير غافل هستيم و اگر خيلى هنر داشته باشيم تنها احترام والدين را نگه مىداريم، ولى از اين رهگذر هيچگاه عبور نمىكنيم.
بارى، اگر اين تدبيرها كارساز نبود خداوند از راههاى ديگر كه آنها نيز به نوعى لطف و رحمت هستند، بندگان را به خود جذب مىكند كه يكى از آنها پيش آوردن گرفتارىها و بنبستها و سرخوردگىها و نا اميد شدن از خلق است تا انسانها در نهايت به دليل ايمانى كه به خدا دارند به سوى او باز گشته و متوجّه او شوند: فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوْا اللهَ مُخْلِصِين؛[١] وقتى كه امواج دريا و غرق شدن كشتى را مىبينند، در ميان آن امواج كوهپيكر اقيانوس، خواه ناخواه متوجّه خدا مىشوند.
خلق را با تو بد و بدخو كند *** تا تو را ناچار رو آن سو كند
خداوند شرايطى پيش مىآورد كه انسان از هر درى كه مىزند نااميد برمىگردد، پس فرياد يا الله مىزند و آنگاه لذّت لطف و عنايت خدا را مىچشد.
آرى، وقتى كه انسان خوب تشنه شد، مزه آب گوارا را درك مىكند،
[١] عنكبوت (٣٩)، ٦٥.