شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٣ - انگيزه انتخاب مناجات المريدين براى بحث و بررسى

شعبانيه، ذكر شد. در اين مناجات به دنبال نزديك‌ترين راه براى رسيدن به خداوند هستيم. چرا كه اگر خداوند كسى را هدايت كند، او راه را پيدا نموده و به مقصد مى‌رسد و ابهامى براى او پيش نخواهد آمد، ولى اگر هدايت خدا در كار نباشد، انسان هر قدر هم كه تلاش نمايد راه صحيح را پيدا نمى‌كند و به كج‌راهه‌ها و بيراهه‌ها گرفتار مى‌شود.

بنابراين در آغاز اين مناجات عرض مى‌كنيم: چقدر ناهموار، تنگ، پرفراز و نشيب و بسته است، راه كسى كه خدا راهنماى او نباشد، در مقابل، چقدر واضح و بدون شبهه است راه كسى كه خدا او را هدايت كرده باشد. چنين كسى هرگز براى شناخت حق از باطل دچار شبهه و ترديد نمى‌گردد. چرا كه چنين فرد هدايت‌يافته‌اى، حق براى او چون آفتاب روشن است و بى‌هيچ پيچ و خم و فراز و نشيبى آشكار مى‌گردد و اگر هم پيچ و خم داشته باشد به وضوح آن لطمه‌اى نمى‌زند، چرا كه گاهى اقتضاى يك راه به ويژه وقتى كه نفيس و پرقيمت باشد، سختى‌ها و مشكلاتى است كه با گم شدن و گيج بودن تفاوت فراوانى دارد. زيرا گم‌گشته نمى‌داند از كدام راه برود و چه بسا به گمان اين‌كه راه حق مى‌رود راه باطل را بپيمايد. كه قرآن در اين زمينه مى‌فرمايد: «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالاَْخْسَرِينَ أَعْمَالا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعا؛[١] آيا زيان‌كارترين افراد را به شما معرفى كنيم؟ آنان كه اعمالى را انجام مى‌دهند ولى بى‌راهه مى‌روند و گمان مى‌كنند كه كار شايسته انجام مى‌دهند».