شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٢ - انگيزه انتخاب مناجات المريدين براى بحث و بررسى

كرده‌اند خود، تعمّق وتفكرى چون‌شيخ انصارى در آن‌روايات نداشته‌اند، ولى اگر نقل نكرده بودند هرگز شيخ انصارى نيز موفّق به چنين تفقّه و تعمّقى نمى‌گرديد. و در روايت آمده است كه: «رُبَّ حامِلِ فِقْه إِلى مَنْ هُوَ اَفْقَهُ مِنْه؛[١] چه‌بسا كسانى كه فقه را بسوى فقيه‌تر از خود حمل نموده‌اند».

بنابراين نقل و گفتوگو از اين معارف و مفاهيم چه بسا وسيله‌اى براى استفاده كسانى گردد كه صلاحيت و استعداد داشته و قلبى نورانى دارند و ما نبايد مانع رسيدن روايات به آن‌ها شويم، هرچند كه خودمان صلاحيت گفتن و فهميدن و عمل كردن به آن‌ها را نداريم. پس بايد افتخار نقل آن‌ها را داشته باشيم تا شايد به بركت شفاعت آن بزرگواران، ما هم بهره‌اى ببريم.

انگيزه انتخاب مناجات المريدين براى بحث و بررسى

به نظرم رسيد كه لازم است در ميان مناجات‌هاى ائمه(عليهم السلام) مناجاتى كه مشتمل بر معارفى شبيه به مناجات شعبانيه باشد انتخاب و مورد بحث قرار گيرد، ديدم بهترين آن‌ها مناجات خمس عشر از حضرت سجّاد(عليه السلام) و به ويژه مناجات المريدين است. چون بى‌ترديد يكى از وظايف ما اين است كه خداخواه گشته، معرفت پيدا كرده و راه رسيدن به خدا را پيدا كنيم، اين مناجات خداخواهانه است و با جمله‌اى شروع مى‌شود كه كم و بيش در مناجات شعبانيه نيز به لحن ديگرى مطرح شده بود و به همين خاطر در پى شرح مناجات