شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٦ - منظور از اسماى الاهى

و نيازهاى دنيوى و ترس از عقوبت و نرسيدن به خواسته‌هاى مادّى نيست، بلكه سخن از رسيدن به عالى‌ترين لذت‌ها يعنى اسما و محلّ قدس است. ولى همه انسان‌ها چنين همّت والا و بلندى ندارند، و اگر اين دعاها نبود ما هيچ وجه گمان نمى‌كرديم كه چنين مقامات رفيعى هم وجود دارد و ممكن است نصيب انسان بشود.

همّت ما انسان‌ها ضعيف است و معمولا در رسيدن به غذا و لباس و محلى ساكت براى استراحت و امثال اين‌ها صرف مى‌شود و داشتن همتى بلند براى رسيدن به اسماى الاهى و محل قدس، موهبتى الاهى است.

منظور از اسماى الاهى

اكنون بايد ديد كه مراد از اسماى الاهى چيست؟ خداوند نام‌هاى فراوانى از قبيل الله، رحمن، رازق، و خالق و... دارد. بر اساس روايات اهل‌بيت(عليهم السلام) اسماى الاهى عينيّت دارند نه به اين معنى مثلا در گوشه آسمان قرار گرفته باشند. البتّه ما با هر مفهومى كه مواجه مى‌شويم براى درك آن به سراغ مصاديق مادى مى‌رويم و چاره‌اى هم نداريم. مثلا وقتى كه مى‌گوييم اسم عينيّت دارد، گمان مى‌كنيم كه چيزى در محلى گذاشته شده، و ما بايد خودمان را به آن‌جا برسانيم، در حالى كه عينيّت به معناى واقعيت داشتن است. انسان در هر مرحله از شناخت خدا، وقتى كه از افق مادّيات گذشت، جلوه‌اى از خدا را با