شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٦ - نگاهى گذرا به نعمتهاى الاهى

خداوند آن‌ها را ناديده گرفته و پوشانده، هر كدام نعمت‌هاى پرارزش الاهى هستند. آيا اين خداى مهربان دوست داشتنى نيست؟

* * *

اِلهي انْظُرْ اِلَيَّ نَظَرَ مَنْ نادَيْتَهُ فَاَجابَكَ وَاسْتَعْمَلْتَهُ بِمَعُونَتِكَ فَاَطاعَك؛ خداوندا، به من نگاه كن، نگاه كسى كه او را ندا كردى و او نيز تو را پاسخ داد، و تو او را به يارى خود فراخواندى و او نيز تو را اطاعت نمود.

براى توضيح اين فراز از مناجات، به چند نكته بايد توجه شود:

١. بيان شد كه زبان مناجات زبان تضرّع، طلب آمرزش و امثال اين‌ها است و لحن خاصّى را مى‌طلبد.

٢. بين ما و خداوند يك سلسله نسبتها است كه همواره ثابت هستند و هيچ تغييرى نمى‌كنند مثل نسبت خالق و مخلوق كه هيچ‌گاه تغيير نمى‌كند. هميشه خداوند خالق و ما انسانها مخلوق هستيم. رازق و مرزوق و امثال اين‌ها نيز از نسبت‌هاى غير قابل تغييرند. نسبت‌هايى هم وجود دارد كه به واسطه تغيير ما انسان‌ها تغيير مى‌كنند. مثلا ما كه شايستگى رحمت الاهى را نداشتيم با تغييراتى مى‌توانيم مشمول رحمت او شويم. پس حال ما تغيير كرد نه رحمت كه همواره در حال ريزش است. پس در حال گناه نسبت بين ما و خدا «رحمت ندادن» و پس از آمرزش نسبت «رحمت دادن» است.

٣. رابطه بين ما و خدا تكوينى است و تابع قرارداد نمى‌باشد، ما نمى‌توانيم آن را تغيير بدهيم. مانند خدايىِ خدا و مخلوق بودن ما؛