ماییم آن مثانى كه خدا به پیغمبر ما محمد(صل) عطا فرموده است‌ و ماییم وجه خدا كه در زمین میان شما رفت و آمد كنیم ماییم دیده خدا میان خلقش‌ و دست باز رحمت او بر بندگانش؛ شناخت هر كه ما را شناخت (و خوشا بحالش) و پیشوائى پرهیزگاران را نشناخت هر كه ما را نشناخت (و چه زیان بزرگى كرد كه مرگش در پیش است و آنگاه زیان خود دریابد).[١٩٥]

در حدیثی دیگر امام صادق(ع) به فضائل خودشان اشاره کرده، به خیثمه می فرمایند:

اى خیثمه، ما درخت نبوت و خانه رحمت و كلید حكمت و كانون دانش و محل رسالت و آمد و شد فرشتگان و محل راز خداییم، ما هستیم امانت خدا در میان بندگانش و ما هستیم حرم بزرگ خدا.ما هستیم امان خدا، ما هستیم پیمان خدا، هر كه به پیمان ما وفا كند به پیمان خدا وفا كرده و هر كه با ما پیمان‌شكنى كند پیمان و عهد خدا را شكسته است.[١٩٦]

در پایان نمونه دیگر، حدیث زیر است كه اسم اعظم خدا را هفتاد و سه حرف شمرده است كه هفتاد و دو حرفش برای معصومان(عهم) است؛ این خود بیانگر گوشه دیگری از مقامات اهل بیت(عهم) است؛ امام باقر(ع) می فرمایند:

به راستى اسم اعظم خدا هفتاد و سه حرف است و همانا یك حرف از آن را آصف داشت و آن را به زبان آورد و زمین میان او و میان تخت بلقیس تا شد و به هم درنوردید تا آن تخت به دستش رسید و سپس زمین به حال خود برگشت، این كار در كمتر از چشم بهم زدن انجام شد، هفتاد و دو حرف از اسم اعظم نزد ما است و یك حرف از آن مخصوص خدا است كه براى خویش در علم غیب برگزیده‌ و لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظیم.‌[١٩٧]

[١٩٤]. مصباح المتهجد، ج٢ ص٧٢٠.

[١٩٥]. الکافی، ج١ ص١٤٣ ح٣.

[١٩٦]. همان، ص٢٢١ ح٣.

[١٩٧]. همان، ص٢٣٠ ح١