١١. در ابواب مواعظ ائمه(عهم) پس از اشاره به اینکه نویسنده بحارالانوار از ذکر اسناد بیشتر روایات خودداری کرده و تعداد کمی از سندهای ذکرشده، معتبر است؛ بازهم هشدار می‌دهد محتوای این ابواب برای همه مفید است و اتصاف به آن بر همه لازم است:

واعلم أن المؤلّف العلّامة(رح) ترك اسانید الروايات هنا غالباً، كثير منها مکررات و اسانیدها مذكورة في الأجزاء السابقة وربما في الأجزاء اللاحقة، ...

و مضامین اکثرها مفيدة نافعة للواعظ والمتعظ وللمولّف وللمطالع وفقنا الله للاتصاف والعمل بها ونتضرع اليه سبحانه أن لا يجعلنا من المحرومين والخاسرين بحقه... [٤٦٩]

١٢. برخی دعاها را نویسنده مشرعة بی‌نیاز از بررسی سند دانسته؛ حتی اگر مرسل باشند:

الباب ۹: اعمال الاسبوع و ادعیتها و صلواتها (١٢٧:٨٧)

معظمها مرسلات لكن الأدعية لا تحتاج الى سند. [٤٧٠]

١٣. در ابواب ما یتعلق بالدعاء، نویسنده مشرعة نسبت به اعتبار سند آن‌ها تأمل دارد؛ ولی معتقد است که جعل تمامی این دعاها امری بعید است و باور دارند که دعا احتیاج به سند ندارد و صحت مضمون برای تعبد به آن کفایت می‌کند:

وفيه دعاء الصباح والجوشن الصغير والكبير ومعظم روایاته لها اسناد غیر معتبرة أو مرسلات فاقدة للسند، لكن یبعد جعل كل هذه الأدعية مع ان الأدعية لا تحتاج الى سند فاذا دعا الله تعالی انسان بقلب زكي وفكر خاضع حاضر بدعاء من هذه الادعية من دون نسبتها الى الأئمة(عهم) وبأدعية اخرى فقد اتي بعبادة ربه فان استجاب الله دعائه فهو وإلّا

[٤٦٩] . همان، ج٢، ص ٣٩١.

[٤٧٠] . همان،ج٢، ص٤٣٧.