٢. در باب جوامع التوحید تأکید شده که روایات رسیده از اهل‌بیت(عهم) در این باب، اساسا در کتاب‌ها و گفته‌های ارباب ملل و مکاتب مشابه ندارد و صدورش از لسان معصومان(عهم) محل تردید نیست؛ یعنی متن و محتوا و مضمون روایت قرینه اصلی در اعتبار آن تلقی می‌شود:

وانا اقول للقراء المحققين- قولاً بعيداً عن المبالغة والعصبية والغلو - ان ما ورد الينا من أمير المؤمنين وأولاده ائمة العترة(عهم) في هذه الموضوعات لا توجد في كلام ارباب الملل والأديان وأئمة المذاهب الإسلامية وفي لسان حکماء المشاء والإشراق. وعلى المنكر ارائة خطبة وكلام من هؤلاء يشبه خطب وكلام ائمة العترة في معرفة الله وتوحيده...

ثم ان اسانید روایات الباب كلها لا تخلو عن ضعف او نقاش و خلل، لكن بعض متونها يصحح السند والصدور، وقد سئل عن بعض العلماء ممن عاصرنا(رح) عن سند دعاء الصباح فاجاب يا من دلّ على ذاته بذاته. [٤٥٩]

٣. در باب علت احتجاب خداوند از خلقش، روایت نامعتبری به استناد متن علمی آن از غرر روایات دانسته شده است.[٤٦٠]

٤. در باب اثبات صانع ضمن توجه به محتوای اثر بخش و صحیح روایات، توصیه‌شده که این روایات برای مؤمنان خوانده شود؛ در اینجا نویسنده مشرعة روایت مرسلی را به‌عنوان نمونه ذیل این توصیه نقل کرده است:

… اذكر هنا خبرين قصيرين من تلك الأخبار:

١- صحیح هشام بن سالم ...

۲- في مرسلة: سئل امير المؤمنين عن اثبات الصانع ؟ فقال : البعرة تدل على البعير والروثة تدل على الحمير وآثار القدم تدل على المسير، فهيكل علوي بهذه اللطافة و مرکز سفلي بهذه الكثافة كيف لا يدلان على اللطيف الخبير (٥٥:٣)

[٤٥٨]. همان، ج١، ص١١٣ (این باب در کتاب المعتبر حذف شده است).

[٤٥٩]. همان، ج١، ص ١٣٣ (این باب در کتاب المعتبر حذف شده است).

[٤٦٠]. همان، ج١، ص١٠٤.