" مسعودی " که تقریبا صد سال پیش از سید رضی می‌زیسته است ( اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری ) در جلد دوم مروج الذهب تحت عنوان " فی ذکر لمع من کلامه و اخباره و زهده " می‌گوید : " آنچه مردم از خطابه‌های علی در مقامات مختلف حفظ کرده‌اند [١] بالغ بر چهارصد و هشتاد و اندی می‌شود ، علی ( ع ) آن خطابه‌ها را بالبدیهه‌ و بدون یادداشت و پیشنویس انشاء می‌کرد ، و مردم هم الفاظ آنرا می‌گرفتند و هم عملا از آن بهره‌مند می‌شدند " .
گواهی دانشمند خبیر و متتبعی مانند مسعودی می‌رساند که خطابه‌های علی چه‌ قدر فراوان بوده است ، در نهج البلاغه تنها ٢٣٩ قسمت به نام خطبه نقل‌ شده است ، در صورتیکه مسعودی چهارصد و هشتاد و اندی آمار می‌دهد و به‌ علاوه اهتمام و شیفتگی طبقات مختلف را بر حفظ و ضبط سخنان مولی می‌رساند .

سید رضی و نهج البلاغه

سید رضی شخصا شیفته سخنان علی ( ع ) بوده است ، او مردی ادیب و شاعر و سخن شناس بود ، ثعالبی که معاصر وی بوده درباره‌اش گفته است : " او امروز شگفت‌ترین مردم عصر و شریفترین سادات عراق است و گذشته‌ از اصالت نسب و حسب به ادب روشن و فضل

[١] برای من معلوم نیست که مقصود مسعودی اینست که در متن کتب حفظ شده است و یا مقصود اینست که مردم از برکرده‌اند و یا هر دو قصد شده‌ است .