عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧

اعمال زشت قوم سبا عكس العمل خشم الهى را در پى داشت؛ بدين گونه كه موش‌هاى صحرايى به ديواره‌سدّ خاكى هجوم آوردند و دور از چشم آن مردم مست و مغرور، آن را از درون سست كردند.
با آمدن سيلابى بزرگ به نام «عَرِم»، ديوارهاى سدّ يكباره در هم شكست و سيلاب، همه باغ‌ها، كشتزارها و آبادى‌هاى آنان را درهم كوفت و ويران ساخت، چهارپايانشان را هلاك كرد و كاخ‌هاى زيبا و مجلل آنان را به كلى از ميان برد و از آن سرزمينى آباد و متمدن جز چند درخت شور گز و سدر و مانند آن برجاى نماند. «١»
قرآن مجيد فرجام شوم و عبرت‌انگيز سبا را چنين ترسيم مى‌كند:
«ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِماكَفَرُوا وَهَلْ نُجازى الَّا الْكَفُورَ ... فَجَعَلْناهُمْ احاديثَ وَمَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ انَّ فى ذلِكَ لَاياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ» «٢»
به دليل كفرشان، آنان راچنين جزايى داديم و آيا جز كفران كننده را چنين كيفر مى‌دهيم؟! سپس، آنان را زبانزد [خاص و عام‌] ساختيم و جمعيتشان را به كلّى متلاشى كرديم. دراين ماجرانشانه‌هايى [عبرت‌انگيز] براى هرشكيباى شكرگزار است.
كلمه «احاديث» درآيه مذكور كه نشانگر سختى عذاب الهى و ريشه كن شدن آن قوم است، درباره اقوام بى‌ايمان و ستمگر پس از حضرت نوح عليه السلام تا زمان حضرت موسى‌نيز به كار رفته است. «٣»
ويژگى‌هاى عبرت‌آموزان‌
چنان كه گذشت، عبرت‌ها در زندگانى بشر بى‌شمار و همواره درپيش چشم همگانند، ولى بسيارى از مردمان، در ميدان عبرت‌آموزى گام نمى‌نهند و از اين منبع حكمت و درايت، بهره نمى‌برند، بلكه از ديدگاه قرآن، تنها كسانى كه داراى ويژگى‌هاى‌