الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤٤٢ - &#١٧١ احتجاج آن حضرت در بارهء توحيد خداوند و تنزيه پروردگار از آنچه سزاوار مقام اولوهيّت نبوده و مخصوص مخلوق است ؛ از جبر و تشبيه و حركت و متغيّر شدن و زوال و از حالى به حال ديگر منتقل گشتن ، كه در ضمن كلمات و محاورات خود بيان فرموده است &#١٨٧

آنچه مشاهده مىگردد بربود ولى گواهند نه بر حضور وى . انديشه‌ها بر او احاطه ندارند بلكه با آثار عظمتش بر آنها متجلَّى شده ، با نيروى عقل مسلَّم شده ، كه كنه ذاتش را درك نتوان كرد و انديشه‌هاى ژرفانديشى را كه ادّعاى پى بردن و احاطه بر كنه ذات را دارند به محاكمه مىكشد ! [ او بزرگ است ] امّا نه به اين معنى كه حدّ و مرز جسمش طولانى است [ او با عظمت است ] امّا نه آن عظمتى كه جسدش را بزرگ جلوه دهد ، نه ؛ بلكه شأن و مقامش بزرگ و حكومتش با عظمت است .
< فهرس الموضوعات > قسمتى از همين خطبه در استدلال به پروردگار متعال از راه آفرينش حيرتانگيز بعضى از جانداران < / فهرس الموضوعات > قسمتى از همين خطبه در استدلال به پروردگار متعال از راه آفرينش حيرتانگيز بعضى از جانداران هر گاه اين مردم در عظمت قدرت و بزرگى نعمت او مىانديشيدند به راه راست بازمىگشتند و از آتش سوزان مىترسيدند ، امّا دلها بيمار و چشمها معيوب است . آيا به مخلوقات كوچكش نمىنگرند كه چگونه آفرينش آنها را استحكام بخشيده و تركيب و به هم پيوستگى آنها را متقن گردانيده است و گوش و چشم براى آنان به وجود آورده و استخوان و پوستشان را نظام بخشيده .
< فهرس الموضوعات > [ بيان آن حضرت - عليه السلام - در آفرينش مورچه ] < / فهرس الموضوعات > به همين مورچه با آن جثّهء كوچك و اندام ظريفش بنگريد كه چگونه لطافت