اكيد به جامعهء انسانى دستور مى دهد و « منطق اين دستور چيست ؟ فقط خودشان مى دانند ! » كه بچه‌ها را آزاد بگذاريد و با آنها كارى نداشته باشيد . ولى از لطف خداوندى ناگهان همين كودك بىبندوبار كه هيچ گونه امر و نهى و بد و خوب را درك نكرده است ، در منطق ايشان به انسانى مبدّل مى گردد كه صلح جو و آرام و مخالف با غريزهء نيرومندى بوده و دنيايى تشكيل مى دهد كه هيچ گونه جنگ و پيكارى ندارد ، و همه بر خود مى پسندند آن چه را كه بر ديگران مى پسندند و هم چنين به ديگران نمى پسندند آن چه را كه به خود نمى پسندند ! ! خيلى خوب است . اين همان معجزه است كه بعضى از فيلسوفان در مواقع بىهوشى و خواب در جهان خيال مى بينند و سپس در بارهء اين معجزه براى انسانها كتاب مى نويسند و فيلسوف شناخته مى شوند . آيا كسى نيست سؤال كند كه آقاى فيلسوف ! هيچ مى دانيد كه كودكان از پدران و مادرانى زاييده مى شوند ، و در جامعه اى زندگى مى كنند كه براى خود اصول و عقايد و ايده هايى را قبول نموده و شئون زندگى مادى و معنوى خود را روى آنها بنا نهاده است ؟
هيچ مى دانيد كه صلح و صفا و آرامش در زندگى به تشخيص يك عده اصول عاليه نيازمند است كه همهء آن اصول را بايستى ملل و اقوام صلح جو قبول نموده و در زير سايهء آن اصول به زندگى هماهنگى نايل شوند ، تا در نتيجه ديو جنگ را از پاى در آورند و هماى صلح را بر بام قصر بلورين انسانيّت به پرواز در آورند ؟
امروزه در نوشته جات روانى و اخلاقى و ادبى همه جا و همه جا با اين جملات روبرو مى گرديم كه مى گويند : اين مواد حقوقى را بايد همهء كشورها براى كودكان به پذيرند .
كودك انسان است و با او به عنوان يك انسان رفتار نماييد .
كودكان پدر و مادر آينده هستند ، درون آنان را جريحه دار نسازيد .
كودك سازندهء بناى آينده است ، نگذاريد عقده‌هاى روانى در درون او به وجود بيايد .
شخصيّت كودك را در نظر بگيريد و نگذاريد شخصيّت او متلاشى گردد . .
و از اين جملات كه در كتابها نوشته مى شود ولى از نظر عمل خارجى هيچ كس به لوازم آنها و به تحقّق رساندن آنها گامى بر نمى دارد .