در بارهء مصافحه يهودى و نصرانى پرسيدم ، فرمود : از پشت لباس جايز است و اما اگر دستش با دستت مصافحه كند دستت را بشوى . [١] اين دو روايت كه از مهمترين مدارك گروه مخالف با طهارت اهل كتاب است در نفى طهارت ذاتى صريح نيست زيرا عدم اجتناب آنان از نجاسات عرضى مانند بول و خون و ميته و سگ و خوك مورد ترديد نبوده است و با نظر به اين كه در آن دوران ، امر نظافت اصلا قابل توجه نبوده است مى توان احتمال قوى داد كه اين ممنوعيت از مصافحه به جهت عدم اجتناب اهل كتاب از نجاستها بوده است .
٣ - روايتى است از على بن جعفر عليه السّلام مى گويد : از برادرم موسى بن جعفر عليه السّلام پرسيدم : نصرانى با مسلمان در يك حمام شستشو مى كند ، حكمش چيست ؟ فرمود : اگر بداند كه نصرانى است در آن آب حمام شستشو نكند ، مگر اين كه نصرانى در يك حوض به طور انفرادى مشغول شستشو بوده باشد ، مسلمان بايد آن حوض را بشويد ، سپس خود در آن حوض شستشو نمايد . مى گويد : پرسيدم از يهودى و نصرانى كه دست خود را در آب داخل مى كنند آيا مى توان از آن آب براى نماز وضو گرفت ؟ فرمود : نه ، مگر اين كه اضطرار داشته باشد . [٢] جمله اخير اين روايت كاملا ابهام دارد ، زيرا اگر آب با داخل شدن دست يهودى و نصرانى نجس شود كدامين اضطرار مى تواند حكم نجاست را مرتفع كند ، اگر چنين آب واقعا نجس مى گشت مى بايست دستور به تيمم داده شود اما در اول روايت كه مى گويد :
نصرانى در حمام شستشو مى كند ، معلوم نيست كه اين حمام چيست ؟ آيا فقط محل بزرگى براى آب بوده است مانند خزينه‌هاى بزرگ ؟ با اين فرض ، چون آب از كر بيشتر مى باشد با دخول عين نجس متنجّس نخواهد گشت ، و اگر مقصود از حمام محل كوچكى مانند حوض بوده است در اين صورت حكم حوض را دوباره بيان كردن نامفهوم خواهد بود . به اضافه اين كه ممكن است به جهت متنجّس بودن بدن يهودى و نصرانى با نجاسات عرضيه از شستشو در حمام منع شده است .
٤ - روايت ديگرى نيز از على بن جعفر عليه السّلام بدين مضمون است كه : خوابيدن در

[١] مصباح الفقيه ، ص ٥٥٨
[٢] مصباح الفقيه ، ص ٥٥٨