رسائل فقهى - علامه جعفری - الصفحة ٢٣٣ - امر به معروف و نهى از منكر

مى كنند كه نام او را در تورات و انجيل كه در نزد خود دارند ، در مى يابند « پيامبرى كه آنان را » امر به معروف كند و نهى از منكر . . ) از صفات نفاق و انحراف اين است كه :
( ٥ - الْمُنافِقُونَ وَالْمُنافِقاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ . . ) [١] ( ) ( مردان و زنان منافق سنخ يكديگرند امر به منكر مى كنند و نهى از معروف . . ) ٦ - ( وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ . . ) [٢] ( ) ( مردان و زنان مؤمن بعضى با بعضى ديگر دوست و پيوسته‌اند آنان امر به معروف مى كنند و نهى از منكر . . ) در سورهء توبه ، آيه ١١٢ و در سورهء نحل ، آيه ٩٠ و سوره حج ، آيه ٤١ دستور به امر به معروف و نهى از منكر صريح وارد شده است . سپس در آياتى ديگر :
١ - كار شيطان را كه امر به فحشاء و منكر است متذكر مى شود . مانند سوره نور ، آيه ٢١ .
٢ - بعضى از مصاديق منكر را بيان مى نمايد . مانند سورهء عنكبوت ، آيه ٢٩ ( عمل شنيع قوم لوط ) .
٣ - نتيجهء نماز گزاردن جلوگيرى از فحشاء و منكرات است . سورهء عنكبوت ، آيه ٤٥ .
گروه دوم - اما گروه غير مستقيم از آيات قرآنى كه به نوبت خود به دسته‌هاى مختلف تقسيم مى گردند ، مقدارى از آنها به قرار زير است :
١ - آياتى كه هدف و انگيزهء بعثت انبياء را امر به تحصيل شايستگىها ( معروفها ) و اجتناب از ناشايستگىها ( منكرات ) معرفى مى فرمايد . مانند :

[١] سوره توبه ، آيه ٦٧
[٢] سوره توبه ، آيه ٧١