رسائل فقهى - علامه جعفری - الصفحة ١١٨ - حقوق حيوانات در فقه اسلامى

تغذيه كافى اشباع شود ، حرام است .
١٣ - در صورتى كه دوشيدن حيوان ضررى به خود او يا بچه او نداشته باشد .
دوشيدن شير واجب است ، زيرا در صورت ندوشيدن شير ، مال مفيد اسراف مى شود و به هدر مى رود .
١٤ - نبايد شير را تا آخرش دوشيد ، زيرا حيوان اذيّت مى شود .
١٥ - سزاوار است كه كسى كه شير را مى دوشد ناخنهاى انگشتانش را بگيرد تا حيوان اذيت نشود .
١٦ - بايستى مقدارى از عسل در كندوى عسل بماند ، تا زنبوران گرسنه نمانند .
١٧ - هر گونه آزار حيوان ممنوع است ، ماند گذاشتن بار سنگين بر پشتش ، و اجبار حيوان به حركت سريع كه موجب اذيت حيوان بوده باشد و زدن حيوان بيش از اندازه احتياج .
١٨ - دشنام و لعنت به حيوان و زدن به صورت آن ممنوع است . ( امير المؤمنين عليه السّلام فرموده است : خدا لعنت كنندهء كسى است كه حيوان را لعنت مى كند . ) [١] ١٩ - زدن در موقع رم كردن حيوان به اندازه احتياج جايز است ، ولى زدن در موقع لغزيدن حيوان ممنوع است .
٢٠ - شكار حيوانات براى تفريح و بدون احتياج حرام است ، [٢] به همين جهت سفر كسى كه براى تفريح به شكار مى رود ، سفرش معصيت است و بايد نماز را تمام بخواند .
٢١ - وادار كردن حيوانات به جنگ با يكديگر مكروه است . و در صورت اضرار مى توان گفت حرام است .
٢٢ - شكار جوجه پرندگان در آشيانه مادامى كه به پرواز در نيامده است ، حرام است ، زيرا جوجه در آشيانه در پناه خدا است . [٣] ٢٣ - در مواردى كه وسيله حيات به يكى از چند حيوان كفايت كند ، به طورى كه يكى از آنها با آن وسيله مى تواند نجات پيدا كند و بقيه هلاك خواهند شد . مانند اين كه

[١] مواد ١٩ و ١٨ و ١٧ از كتاب وسايل الشيعه ، ج ٨ ، ص ٣٥٦ ، ٣٥٣ ، ٣٥٠ چاپ تهران
[٢] مأخذ مزبور ، ص ٣٦١
[٣] مأخذ مزبور ، ج ١٦ ، ص ٢٤١