ناب مى‌گيرد و مى‌تاباند، و پيامبر اين چراغ را با شيشه سنّت و رفتار شريف محاط مى‌سازد تا تمام آن را در چارچوب اهل بيت پاكيزه خود- عليهم الصلاة و السّلام- قرار دهد كه بيش از هر چيز به چراغدانى پاكيزه مى‌مانند كه هم نور را حفظ مى‌كند و هم نورى بر نور مى‌افزايد.

براستى خانه‌هاى ايشان كه خداوند رخصت داده رفعت يابد، چراغدانى براى رسالت بود، زيرا همواره ذكر خدا را كه از دلهاى دوستداران خدا بر مى‌خاست در برداشت، و از سوختى فرخنده كه همان نماز و روزه و بيم و پرواى الهى است افروخته بود، و چنين خانه‌اى نمونه والا و برتر آن خاندان خجسته و بركت يافته است كه روند قرآنى در سوره نور صفات نمونه‌اى آن را بيان مى‌كند.

همچنين از اين آيه ضرورت قرار دادن نور ايمان را در چراغدان خانواده در مى‌يابيم، و اين امر براى تربيت جان بشرى و پرورش عوامل خير در آن است تا خيرات و/ ٣١٤ بركاتش دو چندان شود، همچون درخت زيتونى كه نه شرقى است و نه غربى، پاكترين و پرورنده‌ترين پرتوهاى خورشيد رسالت را مى‌گيرد و جذب مى‌كند، همچنين از اين آيات در مى‌يابيم كه خانواده صاحب فضيلت و والا را دو ديوار استوار است

ديوارى مادّى كه همان خانه‌اى است كه بر بيگانه حرام است حريم آن را بشكند، و ديوارى معنوى كه با ارزشهاى والا بالا مى‌آيد و رفعت مى‌يابد، و خانه‌اى كه خداوند رخصت داده است كه ارجمندش دارند و رفعت يابد همانا خانه‌اى است كه ذكر و تسبيح خدا آن را محصون و محفوظ مى‌دارد، و فرزندان آن خانه به كسب معاش حلال خود مى‌پردازند بى آن كه تلاش معاش آنان را از ياد پروردگارشان باز دارد. بدين سان خانواده از وظيفه انسان پاسدارى و نگهبانى مى‌كند، انسانى كه خداوند او را به عنوان چراغى براى زندگى آفريده است، از چهار جانب او- اعمّ از اراده و عقل و عواطف- نور مى‌تابد و پرتو مى‌افشاند، و اگر اين نور را رها كند و بى‌حفاظ گذارد كه بادهاى شهوت بر آن بوزند بيگمان خاموشش مى‌كنند يا دست كم از نورش مى‌كاهند، ولى ضمنا مردمى را مى‌يابى كه از اساس نورى ندارند، آنها