تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٦ - حدود شرعى حجاب

دارد، و هيچ چيز او را ناتوان نمى‌سازد. اگر در اين آيه و از خلال آن درباره سنّتهاى خدا در زندگى بينديشيم، در مى‌يابيم/ ٣٠٦ كه به گردونه زندگى بدون زناشويى، كه برجسته‌ترين مظاهر تعاون ميان جنس بشر است، نمى‌گردد. مگر نه آن كه احتياج مادر و باعث اختراع است، و مگر نه آن كه احساس مسئوليّت انگيزه‌اى نيرومند است كه در وجود انسان نهاده شده؟! همانا روزى خدا در زمين نهفته شده، و توانمنديهاى انسان در وجود خود او نهفته است، وقتى اين توانمنديها شكفته شود روزى خدا نيز با اميد و نيازمندى و به وسيله سعى و كوشش بيرون خواهد آمد.

و از اينجاست كه در روايتى پشت در پشت از پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- آمده است

«هر كس زناشويى را از بيم مخارج عائله‌مندى ترك كند به خداى عزّ و جلّ بدگمان شده است، همانا خداى عزّ و جلّ مى‌گويد: اگر بينوا باشند خدا به كرم خود توانگرشان خواهد ساخت». [٢٠] آرى، پيامبر به بينوايان سفارش مى‌كرد كه زناشويى كنند تا خداوند به ايشان فراخ معاشى دهد.

امام صادق (ع) روايت مى‌كند كه جوانى از انصار نزد پيامبر خدا آمد و از نيازمندى شكايت كرد. پيامبر بدو فرمود: «زناشويى كن» آن جوان گفت: من شرم دارم كه ديگر بار نزد پيامبر خدا بروم، آن گاه مردى از انصار خود را بدو رسانيد و گفت: مرا دخترى است زيبا روى، و آن دختر به همسرى او در آورد، (امام صادق) گويد: پس خدا بدو گشايش معاش داد، و آن جوان نزد پيامبر آمد و حضرتش را خبر داد. آن گاه پيامبر خدا گفت: اى گروه جوانان! بر شماست كه زناشويى كنيد. [٢١] تشويق اسلام بر زناشويى تا بدانجاست كه امام صادق- عليه السّلام-