تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٩ - شرح آيات

سنگين باشد، خود، رستگارانند.» كه به سوى نعمتهاى بهشت مى‌روند، و مهمتر از اين به خشنودى خدا دست مى‌يابند.

[١٠٣] «وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ‌- و آنان كه ترازويشان سبك باشد، به خود زيان رسانيده‌اند و در جهنّم جاويد ماندگانند.» و شايد معنى «به خود زيان رسانيده‌اند» اين باشد كه تنها فرصت خود را در دنيا از دست داده‌اند.

[١٠٤] اين گروه چگونه عذابى مى‌بينند؟

/ ٢٣٩ «تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ- آتش چهره‌هايشان را مى‌سوزاند ...» «اللّفح» به معنى ضربه سخت شمشير است، پس در آخرت آتش چنان بر چهره آنان مى‌زند كه گويى دم شمشير است.

«وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ‌- و آنان در آتش لبانشان آماس كرده و برگشته است.» يعنى به سبب سوختن لبانشان و تابيدن آن به بيرون دندانهايشان نمايان شده.

[١٠٥] و آن گاه كه دوزخيان از آتش به زارى و التماس افتاده‌اند به آنان ندا مى‌رسد

«أَ لَمْ تَكُنْ آياتِي تُتْلى‌ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ‌- آيا آيات من برايتان خوانده نمى‌شد و آنها را دروغ مى‌انگاشتيد؟» [١٠٦] «قالُوا رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا وَ كُنَّا قَوْماً ضالِّينَ‌- گويند اى پروردگار ما، شوربختيمان بر ما غلبه كرد و ما مردمى گمراه بوديم.» آنها خود با كارهايشان خويش را شوربخت ساختند، و گرنه خدا كسى را به فطرت خود تيره بخت نمى‌آفريند.

[١٠٧] و مى‌افزايند