تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٣ - شرح آيات

من سخن مگوى كه آنها همه غرقه شدگانند.» اين اشاره است به محبّت نوح به قوم خود، و اين كه چگونه اميد هدايت آنها را داشت، ولى خدا او را از اين كه درباره ستمكاران با او گفت و گويى كند منع كرد.

[٢٨] «فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ‌- چون خود و همراهانت به كشتى نشستيد.» يعنى بدان سفينه (كشتى اقيانوس پيما).

«فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌- بگو: سپاس خدايى را كه ما را از مردم ستمكاره رهايى بخشيد.» هنگامى كه يارى خدا مى‌رسد واجب است كه او را سپاس گزاريم، و به ياد آوريم كه پيروزى از خود ما نيست، و اين براى آن است كه دستخوش غرور نشويم، و خدا به نوح فرمود كه او را سپاس گزارد تا قومش نپندارند كه وى خداست و اوست كه آنان را نجات داده است.

[٢٩] «وَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ‌- و بگو: اى پروردگار من، مرا فرود آور در جايگاهى مبارك كه تو بهترين راهبرانى.» پس نپندار كه نيازت به خدا تمام شده است، بلكه تو در هر لحظه بدو نيازمندى، پس آن كشتى در منطقه‌اى بى كشت و دام بر زمين نشست، و كلمه بركت (مباركا) دلالت بر همان چيزى دارد كه دو كلمه تكامل و رشد به علاوه مفاهيم و انديشه‌هاى ديگر بر آنها دلالت دارد. و هنگامى كه از خدا درخواست مى‌كنيم در چيزى به ما بركت مرحمت فرمايد و زندگى ما را بدان كامل كند از او درخواست مى‌كنيم كه در ابعاد زندگى تكامل به ما مرحمت كند.

و درخواست نوح از پروردگارش جايگاه مبارك را درخواست و دعايى است بر اين كه نزول او را بر زمينى كه دوره پايان نعمتهاى خدا بر آن رسيده قرار ندهد، بلكه آغاز رشد و نمو و تكامل آن باشد. و در عمل هنگامى كه بر زمين نشستند به بناى تمدّن آغاز كنند،/ ١٧٥ و به حساب گذشتگان نخورند و زندگى نكنند. مؤمنان نيز