تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٥٢ - شرح آيات

كرد ...» آنجا كه پروردگار ما شب را تشبيه مى‌كند چنان كه گويى پوششى است كه ميليونها فرد بشر را در برمى‌گيرد، هم چنان كه طبيعت را اعمّ از دشت و كوه، و بيابان و دريا نيز مى‌پوشاند.

«وَ النَّوْمَ سُباتاً- و خواب را آرامشتان ...» «السّبات» همان گسيختن از كار و جنبش است. چون دستگاهى از حركت بازماند گويند «سبتت» و روز شنبه را (در عربى) از آن رو «سبت» گفته‌اند كه پيشينيان در آن روز دست از كار مى‌كشيدند، و همچنين اندامها و ارگانهاى انسان در شب از فعّاليت و جنبش دست مى‌كشند، و از اين رو خواب را «سبات» (يعنى آرامش) ناميده‌اند.

/ ٤٥١ «وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً- و روز را زمان برخاستنتان.» پس روز بر عكس شب است زيرا زمان برانگيخته شدن و كار و كوشش است.

[٤٨] «وَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ‌- اوست كه پيشاپيش رحمت خود بادها را به مژده دادن فرستاد.» انسان از وزش بادها شادمان مى‌شود زيرا براى او بوى گلها و اكسيژن را مى‌آورد، هم چنان كه ابرهاى سرشار از باران را حمل مى‌كند، و از اين رو منشأ مژده و شادمانى اوست.

«وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً- و از آسمان آبى پاك نازل كرديم.» دانش ثابت كرده است كه بهترين آبها آب باران است، زيرا آنچه از آسمان مى‌بارد افزون بر آن كه خود آب است اكسيژن پاكيزه را نيز با خود مى‌آورد، پس هم پاكيزه است و هم پاك ساز، چنان كه بارش آن بيماريها را نيز از ميان مى‌برد.

[٤٩] «لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً- تا سرزمين مرده را بدان زندگى بخشيم.» چنان كه پيداست، تعبيرهاى قرآنى در اينجا به رسالت خدا اشاره مى‌كند.