تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٦ - شرح آيات

خداست كه از آن آگاه است و ديگرى جز او از آن لحظه آگاه نيست، اين حقيقت بر ما آشكار مى‌سازد كه واجب است اين خدايهاى دروغين و جعلى را كه انسان معتقد است شريك اويند، و ادامه قدرت و نيروى خداى واحد محسوب مى‌شوند از ديدگان خود بيفكنيم و در درون ضمير خود آنها را بشكنيم، تا خالصانه خدا را بپرستيم كه قيامت از آن اوست، گر چه مشركان نپسندند.

شرح آيات

[٨٤] «قُلْ لِمَنِ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيها إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌- بگو: اگر مى‌دانيد، اين زمين و هر كه در آن است از آن كيست؟» اگر از علم خود استفاده كرده باشيد- و همين استفاده است كه ميزان سنجش جهل و علم است- پس خدا علم را به بيشتر مردم- و گر چه به اندازه‌اى محدود- عطا مى‌كند، امّا انسان تنها كى عالم مى‌شود؟ وقتى كه از علم خود بهره جويد و گرنه همان جاهل است. وقتى از آنها مى‌پرسى آفريدگار و مالك شما- و آنچه در اين آسمانها و زمين وجود دارد- كيست؟ و فرمانروايى عالى در دست كيست؟ پاسخشان اين است كه

بيگمان خداوند است، آنجا كه خود فرمايد

«إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ يَقُصُّ الْحَقَّ وَ هُوَ خَيْرُ الْفاصِلِينَ‌ [٤٠]- حكم تنها حكم خداست. حقيقت را بيان مى‌كند و او بهترين داوران است.» و در برابر كسى كه صاحب قدرت اجرايى مطلق در عالم هستى پهناور است، انسان راهى جز تسليم و فروتنى ندارد.

[٨٥] «سَيَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ‌- خواهند گفت: از آن خدا، بگو

آيا پند نمى‌گيريد.» در اين صورت، پس چرا حجاب غفلت و بى‌خبرى شما را از اين پروردگار