تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٨ - ٢ - روى گرداندن از بيهوده

نماز خود را با خشوع (تسليم مطلق به حق) مى‌گزارند. چه خشوع در نماز بيش از هر چيز و هر وقت ديگر جلوه‌گر مى‌شود، و از اين رو امام حسن (ع) هر گاه براى نماز وضو مى‌ساخت رنگش زرد مى‌شد، و خطوط چهره‌اش چنان دگرگون مى‌گشت كه كسى كه او را مى‌شناخت در آن حال تشخيصش نمى‌داد كه هموست. دين به خشوع قلبى امر كرده نه به خشوع ظاهرى در نماز، و در خبر منقول پشت در پشت از پيامبر خدا (ص) آمده است كه گفت

«آنچه خشوع جسم افزون بر خشوع دل باشد همان فزونى نزد ما نفاق و دورويى است».

دين از سرگرم شدن به چيزى در ضمن نماز نهى كرده است زيرا اين حالت با خشوع دل منافات دارد. امير مؤمنان (ع) گويد

«مرد بايد در نماز خود خشوع كند، زيرا كسى كه دلش نسبت به خداى عزّ و جلّ خشوع ورزد، ديگر اندامهايش نيز خشوع مى‌كنند، پس به چيزى ديگر سرگرم نمى‌شود» [٣].

٢- روى گرداندن از بيهوده‌

[٣] زيرا دل مؤمن خاشع است، پس آگاهانه احساس مسئوليّت مى‌كند، مگر نه آن كه كاملا به حق تسليم شده است و مى‌داند كه به زودى از تمام كارهاى خرد و كلانش مورد باز پرسى قرار مى‌گيرد، و بر او حساب مى‌كنند؟ وى مى‌داند كه زندگى جدّى است، و بيهودگى و پوچى در آن وجود ندارد. در حالى كه آن كس كه نمى‌داند فراسوى زندگى او پاداشى است، و مى‌بايد زندگى خود را به گونه‌اى درآورد كه با رهنمود آن پاداش مناسب باشد، زندگى را سرگرمى و بازيچه مى‌گيرد.

/ ١٥٠ «وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ‌- و آنان كه از بيهوده روى گردانند.» كسى كه بيمارى در حالى خطرناك دارد، اگر بر گروهى بگذرد كه بازى‌