تاريخ سياسى صدر اسلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ٢٧٠ - متن

سخت آمد و پنداشتم كه مردم مرا تكذيب كنند، خداوند مرا تهديد كرد كه يا آن را به شما ابلاغ كنم و يا كه مرا عذاب خواهد كرد» سپس فرمود كه نداى نماز جماعت سر دهند، آنگاه خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! آيا مى‌دانيد كه خداوند مولاى من و من مولاى مؤمنان و من سزاوارتر به آنان از خودشان هستم»؟ گفتند: اى رسول خدا! آرى! فرمود: «اى على برخيز»! برخاستم، فرمود: «هر كس را كه من مولاى اويم اين على مولاى او است؛ خدايا دوستدار كسى كه او را دوست دارد و دشمن دار كسى كه او را دشمن دارد»، سلمان برخاست و گفت: اى رسول خدا! چگونه ولايتى؟ فرمود: «ولايتى مانند ولايت من؛ هر كس كه من نسبت به او از خودش سزاوارترم، على سزاوارتر از او به خودش است». و خداوند اين آيه را نازل فرمود:

«امروز كامل كردم براى شما دينتان را و نعمتم را بر شما به پايان رساندم و خشنودم كه اسلام دين شما است» [١]، پيامبر تكبير گفت و فرمود: «اللَّه اكبر! ولايت على پس از من به منزله اتمام نبوّت من و اتمام دين خداوند است!». ابو بكر و عمر برخاستند و گفتند: اى رسول خدا! اين آيات مخصوص على است؟ فرمود: آرى! در باره على است و در باره اوصيايم تا روز قيامت».

گفتند: آنان را براى ما بيان فرما، فرمود: على برادرم، وزيرم، وارثم، وصى و جانشينم در ميان امتم، ولىّ هر مؤمنى پس از من، سپس فرزندم حسن، سپس فرزندم حسين، سپس نه نفر از فرزندان فرزندم حسين، يكى پس از ديگرى، قرآن با آنان است و آنان با قرآن، از قرآن جدا نشوند و قرآن از آنان جدا نشود تا كه در كنار حوضم بر من درآيند»؟ همه‌شان گفتند: آرى! ما اين سخنان را آن گونه كه گفتى از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله و سلّم شنيديم. برخى‌شان گفتند: ما بسيارى از آنچه گفتى به خاطر سپرده بوديم و نه همه آن را و اينان كه اين مطالب را حفظ كرده‌اند از بزرگان و فضلاى ما هستند.