تاريخ سياسى صدر اسلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ١٦٨ - متن

كه خداوند به قدرت خويش خلق را پديد آورد و به دانش خويش فضايل را ميان آنان نهاد و از ميان خلق، بندگانى برآورد و براى خويش برگزيد تا با آنان بر خلق خويش احتجاج كند. نشانه كسانى را كه گرامى داشت، اطاعت خويش قرار داد و نشانه كسانى را كه خوار كرد، معصيت خويش قرار داد، پاداش اهل طاعتش را رو سفيدى سراى جاويد قرار داد و كيفر اهل معصيتش را آتشى قرار داد كه از شدت خشم او زبانه كشد: «خداوند بر آنان ستم نكرد ولى اين خودشان بودند كه بر خويش ستم روا داشتند». [١] اى مردم! ما خاندانى هستيم كه خداوند به وسيله ما راست را از دروغ نمايد و سختى و ناسازگارى روزگار را برطرف كند و كمند خوارى را از گردن شما بگسلد، خداوند با ما آغاز كند و با ما به پايان رساند، از هدايت و سيرت و سنّت و زنده و مرده ما و دشمنان ما عبرت گيريد؛ بنگريد كه آنان به بيمارى و بلا و زخم و دمل مرده‌اند و ما به سم و قتل به شهادت رسيده‌ايم.

سپس حضرتش به فرزندانش رو كرد و فرمود: اى فرزندانم! بايد كه كوچكتان به بزرگتان نيكى كند و بزرگتان به كوچكتان رحمت آورد، مانند بى‌خردان جفاكار و نادانان نباشيد كه يقين‌شان به خداوند همانند تخم مرغى است كه براى سرگرمى كودكان رنگ شده است! نفرين بر آن ترساننده كه آل محمّد را بترساند؛ آن خليفه‌اى كه ستمگرى پليد و ناپاك را بر جاى نهد و جانشينم (حسن) و جانشين جانشينم (حسين) را بكشد.

به خدا سوگند! كه چگونگى ابلاغ همه رسالت‌هاى انبيا و انجام همه قواعد و احكام و همه كلمات خداوند را آموخته‌ام، همه سرچشمه‌ها برايم گشوده شده و همه قواعد و روابط پديده‌ها را آموختم، پرده‌ها برايم به يك سو رفته و در ملكوت نگريسته‌ام، چيزى از من پنهان نمانده و بر آنچه پيش از من گذشته، دست يافته‌ام و