راغب گويد: سوء بضم سين هر چيز اندوه آور است ... در اقرب گويد «سَائَهُ‌ ... سَوْءاً» باو كار ناپسند كرد يا او را محزون نمود. سوء (بفتح س) در قرآن كريم ٩ بار و بضم آن پنجاه بار آمده است.

بنظر نگارنده در ٩ آيه كه سوء بفتح سين آمده همه مصدر بمعنى فاعل است مثل‌ «عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ» توبه:

٩٨. يعنى بر آنهاست بلاى حزن آور يا حادثه مكروه آور و مثل‌ «إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ‌ سَوْءٍ فاسِقِينَ» انبياء: ٧٤.

حقّا كه آنها مردمان بد كار، فاسق بودند. در آيه اول سوء را بضمّ نيز خوانده‌اند.

در جاهائيكه سوء بضمّ آمده اسم است و در معنى خود بكار رفته مثل‌ «يَسُومُونَكُمْ‌ سُوءَ الْعَذابِ» بقره: ٤٩.

وارد ميكردند بر شما عذاب بد را. گويا از اضافه سوء بعذاب با آنكه عذاب همه‌اش بدو ناگوار است، شدّت آن مراد است مثل عذاب اليم، عذاب شديد. «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ‌ سُوءٌ» آل عمران:

١٧٤. با نعمت و فضل خدا برگشتند و حادثه بدى بآنها نرسيد.

سوأى مؤنّث اسوء است مانند حسنى مؤنث احسن و يا مصدر است مثل بشرى (اقرب) «ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ‌ أَساؤُا السُّواى‌ أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ» روم: ١٠. عاقبة خبر كان و سوأى اسم آن است مثل‌ «وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» و جمله‌ «أَنْ كَذَّبُوا» در مقام تعليل است يعنى: سپس نتيجه بدتر و حالت رسوخ كفر، عاقبت بدكاران شد زيرا كه آيات خدا را تكذيب كردند. اين كلمه فقط يكبار در قرآن آمده است. بعضى «سوآى» را مفعول‌ «أَساؤُا» گرفته و «أَنْ كَذَّبُوا» را خبر كان دانسته‌اند يعنى: عاقبت بدكاران بتكذيب و كفر منجر شد در