اگر غرض از «فِيهِنَّ» آن باشد كه ماه خارج از هفت آسمان است و نورش بآنها ميرسد پس ماه در ميان آنها نيست و اگر منظور آن باشد كه ماه در ميان آنها قرار گرفته در اينصورت مرز هفت آسمان از جايگاه ماه كه در فاصله سيصد و هشتاد و چهار هزار كيلو- مترى زمين قرار گرفته، نيز گذشته است. از طرف ديگر نميشود گفت مراد از هفت آسمان سيارات منظومه شمسى است كه سيارات آن فعلا تا به ٩ رسيده و شايد بعضى‌ها هم در آينده كشف شود از طرف ديگر در حدود هزار و ششصد سيّاره و دنباله- دار و سنگهاى آسمانهاى در منظومه شمسى قرار گرفته و بدور خورشيد ميچرخند.

و آنگهى اين هفت آسمان طبقه طبقه‌اند. لازمه اين آنست كه توى هم بوده و بالاى يكديگر بوده باشند و گرنه‌ «طِباقاً» جور در نميايد.

٢- «خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ‌ ... ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى‌ السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ. فَقَضاهُنَّ سَبْعَ‌ سَماواتٍ‌ فِي يَوْمَيْنِ وَ أَوْحى‌ فِي كُلِ‌ سَماءٍ أَمْرَها وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ» فصلت:

٩- ١٢.

اين آيات صريح‌اند در اينكه زمين در دو دوران خلق شده چنانكه مشروحا در «ارض» گذشت و سپس آسمان كه گاز فشرده و دود غليظى بود (و باحتمال نزديك بيقين و يا حتما از زمين بر خاسته بود) بدستور خداوند رقيق شده و بهفت آسمان محيط بر زمين مبدل شده است‌ «فَقَضاهُنَّ سَبْعَ‌ سَماواتٍ‌» و از جمله‌ «وَ أَوْحى‌ فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها» فهميده ميشود كه هر يك از اين طبقات خاصيّت بخصوص و اثر معين دارد.

٣- همين طور است آيه‌ «ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ‌ سَماواتٍ‌ ...» بقره: ٢٩. و آيات ٤٤ اسراء و ٨٦ مؤمنون و ١٢ طلاق، كه همه درباره هفت آسمان و همه درباره طبقات‌