«وَ الْمُرْسَلاتِ‌ عُرْفاً. فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً. وَ النَّاشِراتِ نَشْراً. فَالْفارِقاتِ فَرْقاً. فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً. عُذْراً أَوْ نُذْراً. إِنَّما تُوعَدُونَ لَواقِعٌ» مرسلات ١- ٧.

در اين آيات آيه اول با واو قسم و آيه دوم با فاء نتيجه و آيه سوم باز با واو قسم و آيه چهارم با فاء تفريع آمده و امّا آيه پنجم نتيجه همه است از اين ميتوان بدست آورد كه مصداق دو آيه اول غير از آيه سوم و چهارم است.

نشر بمعنى پراكنده شدن و پراكندن يعنى لازم و متعدى هر دو آمده است (اقرب) عرف بمعنى پى در پى است بنظر ميايد مراد از دو آيه اول بادهائى است كه از اقيانوسها و درياها در اثر اختلاف حرارت هوا سرچشمه گرفته و پى در پى بطرف قاره‌ها روان ميشوند و آنگاه شدت يافته و بصورت طوفان عاصفات يعنى شكننده در ميايند و مراد از آيه سوم و چهارم بادهائى است كه از قطبين ميايند و سرد و با رطوبت‌اند و در كنار درياها و قاره‌ها با بادهاى گرم ملاقات ميكنند و بهم ميآميزند (و ظاهرا مراد از ناشرات پراكنده شونده‌هاست) و آنها بادهاى ديگر را از هم جدا ميكنند و قسمت شهرها و بيابانها را از نفع و خسارت بمحل خود ميرسانند. و گذشته از آن عالم آخرت را يادآورى ميكنند. چون در اثر طوفان محلى خراب و زير و رو شود از اين ميشود پى برد كه خراب شدن تمام عالم نيز ممكن و جايز است مشروح سخن در «جرى» موقع نقل‌ «فَالْجارِياتِ يُسْراً» گذشت. و نيز در آنجا گفته شد كه نميتوان مرسلات و غيره را ملائكه گرفت.

ناگفته نماند آيات اول سوره‌هاى ذاريات، و مرسلات و نازعات همه نزديك بهم‌اند و مصداق آنها يكى و از همه وقوع قيامت نتيجه گرفته شده است.

نويسنده كتاب آغاز و انجام جهان در ص ٨٧ ببعد آن كتاب معتقد است كه مراد از مرسلات، عاصفات،