بنظر ميايد: در بعضى از آيات مراد از آن وقت مرگ است مثل‌ «حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذابَ وَ إِمَّا السَّاعَةَ» مريم: ٧٥. در اينصورت عذاب آنست كه مرگ در آن نباشد.

و مثل‌ «وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ‌ السَّاعَةُ بَغْتَةً» حج: ٥٥.

پيوسته در شك بودن روشن ميكند كه غرض از ساعت آمدن مرگ است و آن با قيامت بودن نمى‌سازد مگر آنكه بگوئيم كفّار در برزخ هم در حال مريه‌اند.

ساعت آنگاه كه در قيامت و مرگ بكار رفته پيوسته با الف و لام عهد آمده و در غير آن نكره استعمال شده است.

«يَسْئَلُونَكَ عَنِ‌ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها» نازعات: ٤٢. معنى آيه در «رسو» گذشت.

سواع: «وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً» نوح: ٢٣. ظاهر آيه آنست كه اين پنج نام، نام بتهاى قوم نوح بود. ولى هشام بن محمد كلبى در كتاب الاصنام همه آنها را از بتهاى جاهليت گفته و محل و تاريخشان را بيان كرده است و در ص ٥٨ همان كتاب پس از تعداد اصنام كه بتهاى پنجگانه نيز در رديف آنهاست گفته: اين بتان مرتبا عبادت ميشدند تا رسول خدا صلى اللّه عليه و آله مبعوث گرديد و بكوبيدن آنها فرمان داد.

طبرسى از ابن عباس و قتاده نقل كرده كه بتهاى پنجگانه را قوم نوح مى‌پرستيدند سپس عرب بپرستش آنها برخاست. و نيز گفته: بقولى اين نامها نام پنج نفر مرد نيكوكار بود در زمان ميان آدم و نوح، بعدها مجسمه آنها را ساختند و بتدريج در نسل‌هاى بعدى مورد پرستش واقع شدند. و بقولى در طوفان زير خاكها ماندند سپس بدست عربها افتادند. (العلم عند اللّه).

نگارنده احتمال ميدهم كه آيات ٢٢ و ٢٣ از سوره نوح بطور معترضه نقل قول مشركين عرب است و بتها