ناگفته نماند سلب قدرت تكلم از زكريا علامت فرزند بود كه فرموده‌ «قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا» و در سوره آل عمران آمده‌ «قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً ...» آيه ٤١.

قيد ايّام روشن ميكند كه مراد از «ثَلاثَ لَيالٍ» فقط سه شب نيست بلكه روزها هم مراد است. و نيز كلمه «النَّاسَ‌- و اذْكُرْ رَبَّكَ‌» بدست ميدهد كه سلب تكلّم نسبت بمردم بود و گر نه نسبت بخدا و عبادت زبانش قدرت داشت. و «أَلَّا تُكَلِّمَ» نشان ميدهد كه خدا قدرت تكلّم را سه روز از او سلب فرمود.

اينكه زكريا از خدا علامت خواست معنى‌اش آن بود هر وقت زنش باردار شد با آن علامت باردار شدن آنرا بداند؟ و يا براى آن بود كه بداند اين ندا از ملك است و از شيطان نيست؟ الميزان وجه دوّم را تأييد ميكند و ميگويد: آنچه سبب وحشت قوم از اين وجه شده آنستكه گفته‌اند: انبياء در اثر عصمت بايد كلام رحمانى را از شيطانى تشخيص بدهند، جايز نيست شيطان آنها را ببازى گيرد كه تشخيص از دستشان برود. اين سخن حق است ولى بايد دانست كه تشخيص انبياء با نشان دادن خداست نه مستقلا از جانب خودشان و چون چنين است چه اشكالى دارد كه زكريّا از خدا راجع بآن علامتى بخواهد كه واقعيت را تشخيص بدهد بلى اگر دعايش مستجاب نميشد اشكال در جاى خودش بود ... آيه آن بود زبانش سه روز قادر بتكلّم نبود و زبانش جز بذكر خدا بند ميشد و اين ... تصرّف خاصّى است در نفس پيامبر و زبانش كه شيطان بعلت عصمت پيغمبر از آن عاجز است پس نداى فرزند دادن رحمانى بوده است تمام شد.

در تفسير عياشى ذيل آيه ٤١ آل عمران از امام صادق عليه السّلام نقل شده: