است ، شب خلوت و مناجات است . این مطلب را به حکم مطلبی که در جلسات پیش عرض کردم ، می‌گویم که گاهی بعضی ارزشها ارزش دیگر را از بین می‌برند . درگذشته ، جامعه اسلامی گرایشی به ارزش عبادت پیدا کرده‌ بود و می‌خواست ارزشهای دیگر را از بین ببرد و من احساس می‌کنم که باز یک موج افراطی دیگری در حال تکون است ، یعنی عده‌ای می‌خواهند به‌ گرایشهای اجتماعی اسلام توجه کنند ولی گرایشهای خدائی اسلام را فراموش‌ کنند ، یعنی انحراف و اشتباهی دیگر . آن عرب الاغی داشت ، می‌خواست‌ سوار شود ، آنقدر دورخیز کرد که وقتی به طرف الاغ پرید ، آن طرف الاغ‌ افتاد و گفت : کالاول : " شد مثل اول " . اگر بنا شود از جاده معتدل‌ اسلام خارج شویم ، چه فرق می‌کند که " عبادتگرای جامعه گریز " باشیم یا " جامعه‌گرای خداگریز " ؟ در منطق اسلام هیچ فرق نمی‌کند .
ببینید خداوند در آیه آخر سوره فتح - که آیاتی نظیر این در قرآن زیاد است - چه می‌فرماید : " « محمد رسول الله و الذین معه اشداء علی الکفار رحماء بینهم »" [١] صحابه و تربیت شدگان پیغمبر ، چگونه هستند ؟ در مقابل دشمنان حقیقت ، [٢] ، شدید ، قوی ، باصلابت و محکم هستند ، مانند دیواری روئین که از جا تکان نمی‌خورد : " « ان الله »

[١] حال در ترکیب این آیه که آیا مقصود ، حضرت رسول است با اصحاب ، یا فقط اصحاب ، مقصود هستند [ بحثی نمی‌کنیم ، چون ] در مدعای ما عجالتا هیچ تأثیری ندارد . [٢] برای دشمنان حق و حقیقت ، کلمه " کفار " را به کار می‌برد ، یعنی‌ کسانی که می‌خواهند چهره حقیقت را بپوشانند .