قبل از اسلام در برخی از کشورها مثل یونان و هند [ عقیده‌ای ] وجود داشته‌ است و آن اینکه روح انسان قبلا در عالم دیگر به تمام و کمال آفریده شده‌ است و بعد ، از آنجا مثل مرغی که در قفس می‌کنند ، او را به این عالم‌ می‌آورند . اگر اینطور باشد ، باید انسان قفس را بشکند ولی قرآن در یکی‌ از آیات سوره مؤمنون [ این نظر را رد می‌کند ] و تعبیر عجیبی دارد که‌ صدرالمتألهین می‌گوید من نظریه " جسمانیة الحدوث و روحانیةالبقاء " بودن روح را از این آیه کشف کردم . وقتی درباره انسان بحث می‌کند ، می‌فرماید : ما انسان را از خاک آفریدیم ، مرحله به مرحله آمد تا اینکه‌ نطفه شد ، نطفه علقه شد ، علقه مضغه شد و مضغه استخوان شد و بر روی‌ استخوان گوشت پوشانیده شد . بعد می‌فرماید : " « ثم انشاناه خلقا اخر " [١] ما همین ماده و طبیعت را تبدیل به چیز دیگری که روح است کردیم‌ ، یعنی روح زائیده همین طبیعت است . روح مجرد است ، ولی " مجرد زائیده از ماده " است . پس انسان در جای دیگری به صورت کامل نبوده تا بعد در این عالم ، در قفس قرار گرفته باشد . انسان در اینجا در دامن‌ مادر خودش است . طبیعت ، ما در روح انسان است و انسان در طبیعت که‌ زندگی می‌کند ، در دامن مادر زندگی می‌کند . بنابراین در همین جا باید تکامل پیدا کند ، نه اینکه قبلا تکامل پیدا کرده است و بعد اینجا

[١] سوره مؤمنون ، آیه . ١٤