پیغمبر امتحانها و آزمایشها پیش می‌آید ، به یاد امری در گذشته افتاد ، فرمود : یا رسول‌الله ! آن روزی که در احد شهید شد آنکه شهید شد - هفتاد نفر از مسلمین شهید شدند ، که در رأس آنها جناب حمزشبن عبدالمطلب قرار داشت و علی ( ع ) جزء قهرمانهای احد بود - و به فیض شهادت نائل شدند آنها که نائل شدند " « وحیزت عنی الشهادش » " و " شهادت " از من‌ دور شد و از این فیض محروم ماندم و خیلی ناراحت شدم ، به شما عرض کردم‌ یا رسول الله چرا این فیض از من گرفته شد [١] ؟ فرمودید : « ابشر فان‌ الشهادش من ورائک » اگر در اینجا شهید نشدی ، عاقبت امر در راه خدا شهید خواهی شد. سپس پیامبر فرمود : « ان ذلک لکذلک فکیف صبرک اذن ؟» [ به تحقیق که اینچنین است ، پس ] صبر تو در شهادت چگونه خواهد بود ؟ عرض کرد : « لیس هذا من مواطن الصبر و لکن من مواطن البشری و الشکر » [٢] یا رسول الله ! نفرمائید که چگونه صبر می‌کنی ، بفرمائید چگونه‌ سپاسگزار هستی ، آنجا که جای صبر نیست ، جای شکر است .
در اثر خبرهایی که پیغمبر اکرم داده بود و علائمی که خود علی ( ع ) می‌دانست و گاهی اظهار می‌کرد ، ناراحتی و اضطراب در میان اهل بیت و اصحاب نزدیکش پیدا شده بود . چیزهای عجیبی

[١] علی ( ع ) در احد یک جوان بیست و پنج ساله است ، تازه با زهرا ( س ) ازدواج کرده است و یک فرزند ، بیشتر ندارد که امام حسن ( ع ) است‌ . [ معمولا ] یک خاندان جوان ، همه آرزویشان این است که زندگی شان کم کم‌ پیش برود ، ولی علی را ببینید که آرزوی بزرگش این است که در راه خدا شهید شود . [٢] نهج‌البلاغه ، خطبه . ١٥٤