با مرگ شده است . [١] اولین عکس‌العمل علی ( ع ) در مواجهه با مرگ‌ چه بود ؟ ضربت که به فرق مبارکش وارد شد دو جمله از او شنیده شد . یک‌ جمله اینکه : " این مرد را بگیرید " و دیگر اینکه : " « فزت و رب‌ الکعبة » " قسم به پروردگار کعبه که رستگار شدم ، به شهادت نائل شدم ، شهادت برای من رستگاری است .
علی ( ع ) را آوردند و در بستر خواباندند . طبیبی به نام اثیربن عمرو را که از تحصیل کرده های جندی شاپور و عرب بود و در کوفه می‌زیست برای‌ معاینه زخم امیرالمؤمنین آوردند . حضرت را با وسائل آن زمان معاینه کرد [٢] و با این آزمایش فهمید که زهر وارد خون حضرت شده است . لذا [ نسبت به درمان ] اظهار عجز کرد . . . [٣] [ معمولا احوال مریض لاعلاج را ] به خود مریض نمی‌گویند ، به کسان او می‌گویند ، ولی او می‌دانست که علی‌ ( ع ) کسی نیست که لازم باشد احوالاتش را به کسان او بگوید . پس عرض‌ کرد : یا امیرالمؤمنین ! اگر وصیتی دارید بفرمائید .
وقتی ام کلثوم سراغ آن لعین ازل و ابد ( ابن‌ملجم ) می‌رود ، شروع به‌ بدگوئی کردن به او می‌کند که پدر من با تو چه کرده بود که چنین کاری کردی‌ ؟ بعد به او می‌گوید : امیدوارم که پدرم سلامت خود را باز یابد و روسیاهی‌ برای تو بماند . تا این جمله را ام کلثوم گفت ، ابن ملجم شروع به صحبت‌ کرد و گفت : خاطرت جمع باشد ،

[١] شاید در جلسه دیگری این را توضیح دهم که یکی از معیارهای انسان‌ کامل چگونگی عکس‌العملش در مواجهه با مرگ است . [٢] نوشته‌اند رگی از شش گوسفند را که گرم بود لای زخم گذاشت . [٣] [ افتادگی از نوار است ] .