و فقط دلها با یک چیز از اضطراب و دلهره و ناراحتی ، آرام می‌گیرد ، این‌ درد بشر به وسیله یک چیز است که آرامش پیدا می‌کند و آن ، یاد حق و انس با ذات پروردگار است . عرفا بیشتر روی این درد تکیه کرده‌اند و دیگر به درد دیگری توجه ندارند و یا بگوئیم کمتر توجه دارند .

تمثیل مولوی

داستانی را مولوی ذکر می‌کند که البته تمثیل است . می‌گوید مردی بود که‌ همیشه با خدای خودش راز و نیاز می‌کرد و داد " الله ، الله " داشت . یک وقت شیطان بر او ظاهر شد و او را وسوسه کرد و کاری کرد که این مرد برای همیشه خاموش شد . به او گفت : ای مرد ! این همه که تو " الله ، الله " می‌گویی و سحرها با این سوز و درد خدا را می‌خوانی ، آخر یک دفعه‌ هم شد که تو لبیک بشنوی ؟ تو اگر به در هر خانه‌ای رفته بودی و این همه‌ فریاد کرده بودی ، [ لااقل ] یک دفعه در جواب تو " لبیک " می‌گفتند . این مرد به نظرش آمد که این حرف ، منطقی است . دهانش بسته شد و دیگر " الله ، الله " نگفت . در عالم رؤیا هاتفی به او گفت : چرا مناجات‌ خدا را ترک کردی ؟ گفت : من می‌بینم این همه که دارم مناجات می‌کنم و با این همه درد و سوزی که دارم ، یک بار هم نشد در جواب ، به من لبیک‌ گفته شود . هاتف به او گفت : ولی من مأمورم از طرف خدا جواب را به تو بگویم : " آن الله تولبیک ماست " .

نی که آن الله تو لبیک ماست

آن نیاز و سوز و دردت ، پیک ماست