همین دلیل علم ، قداست داشت ، یعنی حقیقتی مقدس و مافوق منافع انسان و امور مادی بود . همیشه علم را در مقابل مال و ثروت قرار می‌دادند : آیا علم بهتر است یا مال و ثروت ؟ می‌بینید در ادبیات ما چه فارسی و چه‌ عربی میان علم و ثروت مقایسه می‌کنند و آن وقت علم را بر ثروت ترجیح‌ می‌دهند .
علم دادند به ادریس و به قارون زروسیم آن یکی زیر زمین و دگری فوق‌ فلک امیرالمؤمنین علی ( ع ) در جمله‌هائی که در نهج‌البلاغه است میان علم ، و مال و ثروت مقایسه می‌کند و علم را بر مال و ثروت ترجیح می‌دهد . همیشه [ در ادیان ] به علم به عنوان امری مقدس و مافوق امور و منافع مادی نگاه‌ می‌کردند و معلم یک مقام قدسی داشت ، علی ( ع ) می‌فرماید : « من علمنی‌ حرفا فقد صیرنی عبدا » [١] . ببینید قرآن مقام علم و قداست علم را تا کجا بالا برده که در داستان خلقت آدم و تعلیم اسماء و سجده ملائکه‌ می‌فرماید : ای ملائکه ! ای فرشتگان من ! به آدم سجده کنید به دلیل اینکه‌ آدم می‌داند چیزی را که شما نمی‌دانید .
بیکن نظر جدیدی ابراز کرد و گفت : اینها برای انسان سرگرمی است که‌ دنبال علم برود برای اینکه می‌خواهد حقیقت را کشف کند ، [ با این توجیه‌ که ] خود کشف حقیقت ، مقدس است ، نه ، انسان علم را باید در خدمت‌ زندگی قرار دهد ، آن علمی خوب است که بیشتر به کار زندگی انسان بخورد ، آن علمی خوب است که انسان را بر طبیعت مسلط کند ، آن علمی خوب است‌ که به انسان

[١] کسی که یک حرف به من بیاموزد ، مرا بنده خودش ساخته است .