علی ( ع ) روز و شبش اینگونه است .
این تعبیر " جامع الاضداد بودن " که ما درباره انسان کامل می‌گوئیم ، صفتی است که از هزار سال پیش علی ( ع ) با آن شناخته شده است . حتی‌ خود سید رضی در مقدمه نهج‌البلاغه می‌گوید : مطلبی که همیشه با دوستانم در میان می‌گذارم و اعجاب آنها را برمی‌انگیزم ، این موضوع است که جنبه‌های‌ گوناگون سخنان علی ( ع ) [ به گونه‌ای است ] که انسان ، در هر قسمتی از سخنان که وارد می‌شود ، می‌بیند به یک دنیایی رفته است ، گاهی در دنیای‌ عباد است و گاهی در دنیای رهاد ، گاهی در دنیای فلاسفه است و گاهی در دنیای عرفا ، گاهی در دنیای سربازان و افسران است و گاهی در دنیای حکام‌ عادل ، گاهی در دنیای قضات است و گاهی در دنیای مفتی‌ها ، علی ( ع ) در همه دنیاها وجود دارد و از هیچ دنیایی از دنیاهای بشریت ، غائب نیست .
صفی الدین حلی - که در قرن هشتم هجری می‌زیسته است - می‌گوید :

جمعت فی صفاتک الاضداد

فلهذا عزت لک الانداد

اضداد در تو یک جا جمع شده‌اند ، بعد می‌گوید :

زاهد حاکم حلیم شجاع

ناسک فاتک فقیر جواد

[١]

[١] [ استاد ، پنج بیت از این شعر را در کتاب سیری در نهج‌البلاغه ، صفحه‌٢٩ آورده‌اند . تمام شعر ١٥ بیت است که طالبان می‌توانند به دیوان‌ صفی‌الدین حلی صفحات ٨٨ و ٨٩ مراجعه کنند ] .