حاجیهایی که در پنجاه شصت سال پیش مکه رفته‌اند می‌دانند و کسانی که‌ خودشان در آن موقع نرفته‌اند شاید شنیده باشند که در عربستان وضع دزدی به‌ چه صورت بوده است . در آن زمان که اتومبیل و هواپیما نبود ، قافله‌های‌ حجاج با شتر و امثال آن حرکت می‌کردند و با اینکه مسلح می‌شدند و افراد نظامی همراه خود می‌بردند ، از دو هزار نفر کمتر جرأت نمی‌کردند که این‌ راهها را طی کنند . با همه این احوال سالی نبود که شنیده نشود که حرامیها باز به قافله‌های حجاج شبیخون زدند و چقدر آدم کشتند و چقدر اموال مردم را بردند و چقدر از خود آنها کشته شدند ، ولی اینجور کشته شدنها چون روی‌ حساب احتمالات است ، جلوی دزدی کردن کسی را نمی‌گیرد . دولت سعودی لااقل‌ همین یک کارش در دنیا خوب بود ( حال به اینکه هزار کار بد دارد ، من‌ کاری ندارم ) و یکی دو سال این کار را کرد ، یعنی انگشت دزد را برید .
شاید سالی صدها دزد و صدها حاجی کشته می‌شد ولی اثری نداشت . دزدی را به‌ عرفات یا منی و یا جای دیگری که همه حجاج بودند « و لیشهد عذابهما طائفة من المؤمنین »آوردند و دست او را بریدند و بار دیگر این کار را تکرار کردند . یک دفعه دیدند آن حرامیان و عده دیگری که به علت گرسنگی [١] زیاد دست به دزدی می‌زدند ، این عمل را ترک کردند و اساسا دزدی از بین‌ رفت . مردم دیدند که در همان سرزمین ، بار و چمدان حاجی می‌افتد و چندین‌ روز می‌گذرد و احدی جرأت نمی‌کند به آن دست بزند و یا با پایش آن‌

[١] هنوز هم در عربستان آن گرسنه‌ها در جایی که باید گرسنه باشند ، گرسنه هستند ، شاهزاده‌های سعودی هستند که پولدارند .