جنگ و دعوا و ستیز است ، چاقو قسمتی از بدنش را می‌برد و یک تکه گوشت‌ از بدنش به طرفی انداخته می‌شود ولی آنچنان توجهش متمرکز مبارزه است که‌ احساس نمی‌کند یک قطعه گوشت از بدنش جدا شده است . علی در حال عبادت‌ چنان گرم می‌شود و آن عشق الهی چنان در وجودش شعله می‌کشد که اصلا گوئی در این عالم نیست . خودش گروهی را اینطور توصیف می‌کند : « هجم بهم العلم علی حقیقة البصیرش و باشروا روح الیقین ، و استلانوا ما استوعره المترفون ، و انسوا بما استوحش منه الجاهلون ، و صحبوا الدنیا بابدان ارواحها معلقة بالمحل الاعلی » [٢] . با مردمند و با مردم نیستند ، در حالی که با مردمند ، روحشان با عالیترین [ مقامها ] وابسته است .
در حال عبادت تیر را از بدنش بیرون می‌آورند ، ولی او آنچنان مجذوب حق‌ و عبادت است که متوجه نمی‌شود ، حس نمی‌کند . آنچنان در محراب عبادت‌ می‌گرید و به خود می‌پیچد که نظیرش را کسی ندیده است .
روز که می‌شود ، گوئی اصلا این آدم ، آن آدم نیست . با اصحابش که‌ می‌نشیند ، چنان چهره‌اش باز و خندان است [١] که از جمله اوصافش این‌ بود که همیشه قیافه‌اش باز و شکفته است . به قدری علی ( ع ) به اصطلاح‌ خوش مجلس و حتی بذله‌گو بود که عمروعاص وقتی علیه علی ( ع ) تبلیغ‌ می‌کرد ، می‌گفت : او به درد

[٢] نهج‌البلاغه ، حکمت . ١٤٧ [١] برخلاف زهاد و عباد ما که وقتی زاهد و عابد می‌شوند ، خاصیت زهدشان‌ این است که رویشان را ترش می‌کنند ، عبوس می‌شوند و به همه مردم منت‌ دارند .