انسان پدرش را درآورد و بگوید اگر نمی‌خواهی از خانه من بیرون برو ؟ پس اینها هم عاطفه اجتماعی نیست . بله ، اگر واقعا چیزی به مرحله‌ ایثار برسد ، آن چیز دیگری است . انسانی که می‌خواهد عملش براساس عاطفه‌ اجتماعی باشد ، اول باید از مرحله عدالت بالاتر بیاید ، یعنی عادل باشد و به حقوق مردم تجاوز نکند و اگر می‌خواهد از حقوق مشروع خود ایثار کند مانعی ندارد و لهذا بزرگانی از علما را سراغ داریم که مقید بودند هیچ‌ وقت کوچکترین تجاوزی به حق کسی نکنند . اینها در داخل خانه حاضر نبودند حتی یک بار به صورت یک امر ، از همسر یا فرزندشان چیزی بخواهند [١].
درباره مرحوم میرزا محمد تقی شیرازی رضوان‌الله علیه که از مراجع تقلید بسیار بسیار بزرگ و استاد مرحوم آیت‌الله حاج شیخ عبدالکریم حائری بودند ، نقل کرده‌اند که هیچ وقت [ به اهل خانه ] فرمان نمی‌داد . حتی یک وقت‌ که ایشان مریض بودند و خانواده ایشان برایشان شوربا ( آش‌برنج ) تهیه‌ کرده بودند ، بچه‌ها آمده بودند و غذا را دم در گذاشته و رفته بودند .
ایشان هم مریض و در گوشه اتاق بستری بود و نمی‌توانست از جا بلند شود .
چند ساعت گذشت . وقتی آمدند دیدند غذا را نخورده است . چرا ؟ برای‌ اینکه مستلزم این بود که یکی از بچه‌ها را صدا کند و بگوید این کار را برای ایشان انجام

[١] البته در کار شخصی که مربوط به خودشان است . کاری که مربوط به‌ تربیت فرزند است ، حساب دیگری دارد . " این کاسه آب را به من بده تا بخورم " دیگر مربوط به تربیت بچه نیست .