می‌گیرند ، و اوقاتی است که علی ( ع ) در بیرون کار می‌کند و مثلا جوی تهیه‌ می‌کند و زهرا از آن ، نانی می‌پزد و آماده می‌کند . وقت افطار ، [ مسکینی‌ ] می‌رسد و اینها آنچه خود داشتند به این محتاج می‌دهند و در دو شب بعد دوباره این ایثار را می‌کنند که این آیه نازل شد .
به هر حال مسئله ، مسئله ایثار است ، و ایثار مقام انسانی فوق العاده‌ باشکوهی است و اسلام آن را ستوده و ستایش کرده است که داستانهای زیادی‌ در [ تاریخ ] اسلام درباره ایثار آمده است .

نمونه‌ای از مهربانی

به طور کلی رحم ، مهربانی و ترحم امری است که همیشه در اسلام مطرح است‌ . این داستان را شنیده‌اید که مردی از اشراف جاهلیت ، خدمت رسول اکرم ( ص ) آمد و دید که ایشان یکی از فرزندانشان را روی زانوی خودشان‌ نشانده‌اند و او را می‌بوسند و می‌بویند و به او محبت می‌کنند . یک دفعه‌ این آدم به پیغمبر ( ص ) رو کرد و گفت : من ده تا بچه دارم و هنوز در عمرم هیچ کدامشان را یکبار هم نبوسیده‌ام . [١] . در یکی از روایاتی که‌ در این زمینه آمده ، نوشته‌اند : « فالتمع وجه رسول الله » پیغمبر اکرم از این حرف چنان ناراحت

[١] این همان مکتب نیچه است . چون بوسیدن من یعنی اینکه آنها را دوست دارم و نسبت به آنها ترحم دارم ، و ترحم ضعف است و یک آدم قوی‌ هرگز از این کارها نمی‌کند و این کارها برای یک آدم قوی سبک است !