البته سعدی در اینجا منظور دیگری دارد و منظور او آن عده از متصوفه‌ است که کارشان فقط تسبیح و سجاده [ پهن کردن ] و دلق درویشی پوشیدن است‌ و اساسا از کارهای خیرخواهانه چیزی سرشان نمی‌شود . سعدی با اینکه خودش‌ یک درویش است ، خطابش به آن درویشهایی است که از خدمت به خلق چیزی‌ نمی‌فهمند . منتها اول با یک لسان مبالغه آمیزی می‌گوید : " عبادت به جز خدمت خلق نیست " . گاهی بعضی دیگر ، همین مطلب را با تعبیرات دیگری می‌گویند که این‌ تعبیرات ، تعبیرات نادرستی است : " می‌بخور منبر بسوزان ، مردم آزاری‌ نکن " . از نظر اینها فقط در دنیا یک بدی وجود دارد و آن مردم آزاری است و یک خوبی وجود دارد و آن ، احسان به مردم است . مکتب محبت حرفش این‌ است که فقط یک کمال و یک ارزش و یک نیکی وجود دارد و آن خیر رساندن‌ به مردم است ، و فقط یک نقص و یک بدی وجود دارد و آن آزار رساندن به‌ مردم است .

دعوت قرآن به احسان و ایثار

این مکتب را هم باید بسنجیم . در این که از نظر اسلام خدمت کردن به‌ خلق و احسان به مردم ، خودش یک ارزشی از ارزشهای انسانی و الهی است ، هیچ شکی نیست . محبت و خدمت به مردم ، و درد مردم را داشتن ، از نظر اسلام خود یک کمال و یک ارزش و یک نیکی است و مقامش هم بسیار عالی‌ است ، ولی اسلام