که من داور این مسابقه باشم ؟ همه خوشحال شدند و گفتند چه از این بهتر ، یا رسول الله ! شما داور مسابقه باشید و حکم کنید که کدامیک از ما قویتر و زورمندتریم . فرمود : بسیار خوب ، من داور می‌شوم . احتیاج ندارد که‌ سنگ را بردارید ! هنوز سنگ را برنداشته‌اید ، من معیاری به دست شما می‌دهم که کدامیک از شما قویتر هستید . پرسیدند : کدامیک قویتر هستیم ؟ فرمود : آن کسی که نفسش او را به سوی معصیتی ترغیب کند و در او میل یک‌ معصیت باشد و در مقابل این میل ، ایستادگی کند ، اینکه انسان از چیزی‌ خوشش بیاید و [ انجام آن فعل ] گناه و معصیت باشد ولی در مقابل نفس‌ خود ، ایستادگی کند . پیغمبر در اینجا قدرت اراده را در مقابل میل نفسانی مطرح کردند . زور فقط این نیست که انسان سنگی را از زمین بردارد و قدرت ، فقط این نیست‌ که وزنه بسیار سنگینی را به دوش کشد . این یک نوع قدرت است که قدرت‌ عضلانی است ، قدرتی است که در عضلات حیوانها هم وجود دارد و وجه مشترک‌ انسان و حیوان است . نه اینکه بخواهم بگویم که این نوع قدرت کمال نیست‌ ، آن هم یک کمال است ، زور هم برای انسان یک کمالی است ولی بالاتر از قدرت عضلانی که در بازو و عضلات انسان هست قدرت اراده است . قدرت‌ اراده این است که انسان بتواند در مقابل مشتهیات نفسانی خود ایستادگی و مقاومت کند . روی همین منطق است که در اخلاق اسلامی و از جمله در ادبیات عرفانی ما همیشه این مسئله به عنوان یک قدرت نامیده شده