تحت تأثیر تعلیمات اسلامی بوده‌اند ، متوجه این نکته بوده‌اند و در کلمات‌ خود به این نکته اشاره کرده‌اند . اما به هر حال گاهی کم و بیش این افراط پیدا شده است ، یعنی درون گرائی به حدی رسیده که دیگر برون گرائی نفی‌ شده است . اسلام این جهت را تأیید نمی‌کند . . ٣ نفس کشی یک جهت دیگر در این مکتب مطرح است و آن مربوط به " نفس کشی " است . ما در تعبیرات اسلامی کلمه " نفس کشی " نداریم . یکی دو جا تعبیر " امات نفسه " داریم که یکی در نهج‌البلاغه است که برایتان‌ خواندم و تعبیر " « موتوا قبل ان تموتوا » " را هم داریم . معمولا در تعبیرات اسلامی صحبت از تهذیب و اصلاح نفس است . در تعبیرات شعرا مسئله " نفس کشی " و " نفس کشتن " زیاد آمده‌ است حال ما با تعبیر ، چندان مخالفتی نداریم ولی درباره مسئله نفس کشی‌ و به عبارت دیگر خود را در هم شکستن ، خود را کوبیدن ، یعنی خودبین‌ نبودن و خودپسند و خودخواه نبو دن ، در عرفان ما طوری سخن گفته شده است‌ که غالبا یک نکته بسیار بسیار اساسی که در اسلام از آن به " کرامت نفس‌ " تعبیر می‌کنیم ، مورد غفلت واقع شده است . این مطلب اندکی بحثش‌ مفصلتر است . همانطور که در ابتدای سخنم عرض کردم ، چون عرفان شیرین است و عرفا با زبان ادب ، نثر و نظم مدعای خودشان را خیلی گفته‌اند و پخش کرده‌اند ، انسان کامل عرفا در سرنوشت جامعه ما خیلی اثر دارد ، یعنی ما بیشتر انسان والا و انسان متعالی را همان