خود محوری جور در نمی‌آید ، فداکاری با خودمحوری جور در نمی‌آید ولی معذلک‌ می‌بینید انسان از جنبه خیر اخلاقی ، جود را ، احسان را ، ایثار را ، فداکاری را تقدیس می‌کند ، اینها را فضیلت می‌داند ، عظمت و بزرگی‌ می‌داند . در اینجا هم مسأله عشق با مسأله شهوت متفاوت است ، چون اگر شهوت باشد ، یعنی شیئی را برای خود خواستن . فرق بین شهوت و غیر شهوت‌ در همین جاست . آنجا که کسی عاشق دیگری است و مسأله ، مسأله شهوت است‌ هدف تصاحب و از وصال او بهره‌مند شدن است ، ولی در " عشق " اصلا مسأله‌ وصال و تصاحب مطرح نیست ، مسأله فنای عاشق در معشوق مطرح است ، یعنی‌ باز با منطق خود محوری سازگار نیست . این است که این مسأله در این شکل ، فوق العاده‌ای قابل بحث و قابل‌ تحلیل است که این چیست در انسان ؟ این چه حالتی است و از کجا سرچشمه‌ می‌گیرد که فقط در مقابل او می‌خواهد تسلیم محض باشد و از من او ، از خود او و از انانیتش چیزی باقی نماند . در این زمینه مولوی شعرهای خیلی خوبی‌ دارد که در ادبیات عرفانی فوق العاده است :

عشق قهار است و من مقهور عشق

چون قمر روشن شدم از نور عشق

مسأله پرستش این است ، یعنی عشق ، انسان را می‌رساند به مرحله‌ای که‌ می‌خواهد از معشوق ، خدایی بسازد و از خود ، بنده‌ای ، او را هستی مطلق‌ بداند و خود را در مقابل او نیست و نیستی حساب کند . این از چه مقوله‌ای‌ است ؟ واقعیت این [ حالت ] چیست ؟ گفتیم که یک نظریه این است که می‌گوید عشق به طور مطلق ریشه و غایت‌ جنسی دارد ، روی همان خط غریزه جنسی حرکت می‌کند و ادامه می‌یابد و تا آخر هم جنسی است .